“เธอนี่มันเก่งเรื่องสร้างคอนเทนต์จริง ๆ” ผู้บรรยายของวันรุ่งขึ้นเปลี่ยนเป็นร้อยโทชวนกับครูฉาง ทั้งสองทำงานมาสองชั่วโมงสิบนาที สองชั่วโมงเต็มมีแต่พูดถึงสวีหลิงฉวี
“ลองดูเรตวิวไลฟ์สดดูสิ ดูความแน่นของสนามดูสิ นี่ระดับรอบรองชนะเลิศของปีก่อน ๆ เลยนะ ใครจะไปคิดว่านี่คือแมตช์ปิดท้ายรอบคัดเลือกกันล่ะ” ครูฉางส่ายหัว
“ไม่ต้องพูดอะไรมาก นี่แหละที่เรียกว่าสูตรลับความฮิต คนรักเธอก็จะรักจนขาดใจ คนเกลียดเธอก็จะเกลียดจนขาดใจ” ร้อยโทชวนยิ้มอย่างกวนโอ๊ย
เช่นตอนนี้นี่แหละ พวกที่ถูกจับเป็นเชลย — เพ็งเยวี่ย, กวนฉวนจวิน, ลิ่มอี และจินฟางไท่ไป๋
“สวีหลิงฉวี! แกมันลวงโลกจริง ๆ!” จินฟางไท่ไป๋ใกล้จะระเบิด เส้นผ่างที่เคยออกเหลืองของเขาถูกย้อมขาว แต่รากผมสีดำก็งอกออกมาพอสมควร ทำให้ในสายตาสวีหลิงฉวีตอนนี้เขาเหมือนโอรีโอที่กำลังโกรธจัด
“ขอบคุณสำหรับคำชม” สวีหลิงฉวีรับมือได้อย่างดี
“ฉันไม่ได้ชมแก!” จินฟางไท่ไป๋ใกล้คลั่ง
“ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ได้ขอบคุณแกจริง ๆ อยู่แล้ว”
จินฟางไท่ไป๋: “……”
ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
สวีหลิงฉวีลุกขึ้นยืน มือซ้ายถือปืน มือขวาถือดาบ “โกรธหรือยัง?”
ลิ่มอีกลับไม่ค่อยโกรธเท่าไร บอกว่าโกรธจนพังก็ไม่เชิง ตอนนี้ในใจเขากลับเต็มไปด้วยความเคารพนับถืออย่างประหลาด
เขากลัวสัตว์จำพวกงูที่สุด โดยเฉพาะงูเหลือมตัวโต ตอนเห็นงูขนนกเขาเกือบตกใจตาย แต่งูขนนกกลับปล่อยพวกเขาไป
แต่แรกคิดว่างูขนนกอิ่มแล้ว ตอนนี้มาดูแล้วน่าจะเป็นคำสั่งของสวีหลิงฉวี