หนี้การฝึกที่ค้างไว้ ต้องใช้คืนให้ครบ
วันนี้ทั้งวันเป็นการฝึกสมรรถภาพร่างกายขั้นพื้นฐาน รวมแล้วคือการแบกน้ำหนัก 10 กิโลเมตรกับการวิ่งเหยาะ ๆ 10 กิโลเมตร พอคนส่วนใหญ่ใกล้จะเสร็จ ก็แยกย้ายไปโรงอาหารกินข้าวกันแล้ว
สวีหลิงฉวียังคงวิ่งอยู่
เธอยังติดหนี้การแบกน้ำหนัก 5 กิโลเมตร กับการวิ่งเหยาะ ๆ อีก 8 กิโลเมตร เธอตัดสินใจว่าจะวิ่งเหยาะ ๆ 8 กิโลเมตรให้เสร็จก่อน
สวีซีฉินไปที่โรงอาหารเพื่อห่อข้าวมาให้เธอหนึ่งกล่อง แต่พอเอามาให้ สวีหลิงฉวีกลับไม่มีแรงจะเคี้ยวด้วยซ้ำ โชคดีที่ถังมู่เวินถือสารอาหารเสริมมาให้พอดี เธอได้กินเข้าไป พักสักครู่ถึงได้วิ่งต่อได้
"ใส่ใจดีนี่นา" สวีซีฉินพึมพำเบา ๆ
"คุณสวี ตอนนี้ฉันช่วยอยู่ตรงนี้ คุณกลับไปพักผ่อนและอาบน้ำก่อนก็ได้นะ" ถังมู่เวินพูดเสียงเบา "ถ้าเธอต้องการอะไร ฉันช่วยก่อนได้ พอคุณว่างแล้วค่อยมาแทน ฉันค่อยไปก็ได้"
สวีซีฉินหลังเลิกฝึกก็ไปตักข้าวที่โรงอาหารแล้วรีบตรงมาเลย ยังไม่ได้กินข้าว ยังไม่ได้อาบน้ำด้วยซ้ำ เผลอ ๆ ตกดึกอาจมีการรวมพลกะทันหัน ถังมู่เวินคนนี้ดูท่าจะไว้ใจได้ เธอจึงรับข้อเสนอ ก่อนจะจากไปก่อน
ถังมู่เวินส่งสายตาตามสวีซีฉินไปจนลับตา แล้วหันกลับมามองสวีหลิงฉวีบนลู่วิ่ง สวีหลิงฉวีที่ก้าวช้าแต่ไม่หยุดนิ่ง
ตัวเลขสะสมกิโลเมตรบนสมองอัจฉริยะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ช้ามาก แต่ไม่เคยหยุด
เธอวิ่งแบบนั้นเรื่อย ๆ สายลมปะทะใบหน้า เหงื่อแทบจะชุ่มทั้งตัว ดูแล้วดูอีกก็ยังดูย่ำแย่ยิ่งกว่าตอนช่วยเหลือตอนเช้ามืดเสียอีก