จนกระทั่งเกมจบลง กองกำลังหลักของกองทัพฟ้าก็ยังนั่งอยู่ในเขตดาวของเคอเจิ้นอย่างสบายใจ ไม่ยอมออกมาให้เห็น
เหล่าหลงหยวน ดั๋วหลานซื่อตุน และตู้เอ่อที่เหลืออยู่ต่างบ้าคลั่ง วิ่งวนไปมาเหมือนแมลงวันไร้หัว
ไม่มีใครคิดว่าผลจบจะออกมาแบบนี้
สวีหลิงฉวีกลับไปนอนตั้งแต่คืนวันแรกของการแข่งขัน ทำธุระของตัวเองต่อ พอวันรุ่งขึ้นถูกดึงตัวมาดูก็ยังเป็นอย่างนั้น
เจียเซียงหลานเพื่อไม่ให้ถูกตัดสินว่าเล่นเชิงรับจนเกินไป ก็ยังส่งทีมย่อยออกไปหยอกล้อในเขตดาวของกองทัพฟ้ากับโย่วเฟิงเป็นระยะ เจอใครก็ยิงปืนอนุภาคไม่กี่นัดแล้วหนี ใครก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้
สวีหลิงฉวีดูได้สิบนาทีก็กลับ เธอมั่นใจว่าสถานการณ์แบบนี้จะไม่เปลี่ยนจนจบเกม
และเมื่อถึงชั่วโมงที่ 47 ของการแข่งขัน กำลังจะลากไปถึงวินาทีสุดท้าย มันก็ยังเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
ผู้ชมของจักรวรรดิที่ดูเกมนี้อัดอั้นจนท้องไส้จะกลับกันหมด ปากแต่ละคนเหมือนมีพิษทาไว้
[การแข่งขันที่น่าขยะแขงที่สุดในโลกเกิดขึ้นแล้ว จักรวรรดิยังมีอนาคตอีกไหมเนี่ย สามสถาบันแกร่งถูกกองทัพฟ้าเล่นงานแบบนี้เลยเหรอ?]
[ฉันรู้สึกว่ากู้ถิงจือเหมือนโดนลดสติ แค่นี้ก็กล้าดิ้นตามดั๋วหลานซื่อตุนแทงเข้าไปในเขตดาวกองทัพฟ้า นายพาตู้เอ่ออยู่ในเขตดาวตัวเองดูความครึกครื้นไปก็ยังดีกว่า]
[เจียเซียงอิงก็ไม่ได้ดีกว่ากันนะ ขอแค่เจอน้องชายปุ๊บขึ้นสมองใหญ่ ใช้เรื่องมือปืนชั่วร้ายเป็นคนหน้าโรงเรียนมีครรลองครองธรรม ปากพูดว่าเราเป็นมิตร ระวังตนแท้เขาจะเอาเราเป็นเหยื่อ]