ในลานฝึกการยิง นักศึกษากลุ่มละ 10 คนยืนประจำเป้ายิงทั้งสิบจุด การฝึกช่วงบ่ายวันนี้คือการยิงเป้านิ่ง คนละ 30 นัด ใช้ปืนรุ่น FSE-1 ที่จัดเตรียมให้เหมือนกันหมด แล้วจัดอันดับกันตามคะแนนรวม
กระสุนของทุกคนถูกบันทึกเข้าระบบสมองอัจฉริยะ เป้ายิงก็เช่นกัน เพราะงั้นสองรอบที่ผ่านมาถึงกับมีคู่เพื่อนบ้านยิงโดนเป้าของกันและกัน โดนสมองอัจฉริยะจับประจานบนจอใหญ่กลางที่เรียกเสียงหัวเราะไปทั้งลาน
"ออกไปข้างนอกแล้วอย่ามาบอกใครว่าเป็นลูกศิษย์ฉันนะ" อาจารย์เฉินพูดด้วยความหมดอาลัย
ทั้งสองคนยังพยักหน้างึมงำอยู่ "พวกเราจะบอกว่าเรียนกับอาจารย์ไค่อั่งมา อาจารย์เฉินวางใจได้"
เหล่านักศึกษาต่างกัดฟันกดมุมปากตัวเองไว้แน่น สาปให้ปากตัวเองเงียบ ๆ อย่าหัวเราะแล้วกัน อย่างน้อยก็ขอให้จังหวะหัวใจช้าลง ไม่อย่างเมื่อถึงรอบตัวเองก็จะได้ออกไปอายเขาใหญ่
กลุ่มนักศึกษาชุดใหม่ขึ้นไปยืนประจำตำแหน่ง บรรยากาศสนุกสนานที่เมื่อครู่ยังหัวเราะกันโล่ง ๆ ก็เงียบและจริงจังลงทันที
ช่องที่สี่กับช่องที่ห้าคือ... หลิวจิงกับสวีหลิงฉวี!
บททดสอบระหว่างสองสุดยอด ใครจะไปเชื่อว่าทั้งคู่ถูกจัดให้ประจันหน้ากันตรง ๆ ในช่องติดกัน!
หลิวจิงก้มหน้าบรรจุกระสุน ช่วงเวลานั้นเอง ชายตามองไปยังสวีหลิงฉวีที่ยืนอยู่ด้านขวา
อีกฝ่ายดูสงบนิ่ง ไม่มีความผิดปกติแอบแฝงอะไรเลย เหมือนกับท่าทีที่เคยเป็นมาทุกครั้งที่เจอการท้าทายและการประเมินระดับ
แต่หลิวจิงในตอนนี้กลับเกือบจะกำจัดจังหวะหัวใจที่สั่นคลอนของตัวเองไม่อยู่ มือถึงกับเริ่มสั่นเบา ๆ เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ประสบการณ์การแข่งยิงปืนมาหลายปีช่วยให้เธอค้นเจอวิธีควบคุมตัวเองได้อย่างรวดเร็ว