ตอนนี้เธอแทบนึกชีวิตก่อนวันโลกล่มไม่ออกแล้ว จำได้แค่ว่าตอนนั้นเพิ่งเรียนปริญญาโทปี 2 แหลกลาญกับอาจารย์ที่ปรึกษากันทุกวัน ก็ยังถือว่ามีความสุขดี
แต่ความทรงจำพวกนั้น สำหรับเธอมันไกลเหลือเกิน จนไม่น่าเชื่อว่าเคยเป็นชีวิตของตัวเองมาก่อน
สวีหลิงฉวีกวาดเส้นผมที่ยาวปรกหน้าไปด้านหลัง แล้วนั่งลงในแคปซูลรูปดักแด้ เพื่อกลับไปสำรวจเน็ตสวรรค์ต่อจากตอนที่ถูกขัดจังหวะ
เธอยังเลือกใช้หน้าตาและชื่อตามค่าเริ่มต้นเหมือนเดิม ลูมีนเดินตามมาอย่างไม่มีทางเลือก แล้วบ่นว่า "หน้าตาแบบนี้มันผูกกับตัวตนจริงของนายสวีหลิงฉวีอยู่นะ มันทำลายภาพลักษณ์สาธารณะของนายนะเนี่ย!"
"จริงเหรอ? ต้องใช้ชื่อจริงเข้าเน็ตด้วยเหรอ?" สวีหลิงฉวีแปลกใจนิดหน่อย เธอแตะไอคอนส่วนตัวรูปมีปีกน้อย ๆ ที่ลอยอยู่ตรงหน้า พอกดเข้าไปก็พบจริง ๆ ว่ามีตรารับรองนักศึกษาโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียอยู่
ดูท่าเน็ตสวรรค์จะอยู่รอดได้เพราะยอมสละสิทธิ์ไปมากพอสมควร... แต่ในฐานะบริษัทที่คว่ำอยู่ระหว่างจักรวรรดิกับสหพันธ์แบบนี้ วันใดวันหนึ่งถ้าตัดสินใจหักหลังฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ย่อมสร้างความเสียหายมหาศาลให้อีกฝ่ายแน่นอน
"ใช่แล้ว แต่นายมีฉันอยู่ ฉันช่วยทำให้นายไม่ระบุตัวตนได้เลย" ลูมีนยื่นมือมาแตะเบา ๆ ไอคอนตัวตนของสวีหลิงฉวีก็กระพริบสองสามครั้งแล้วหายไป "ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?"
ดูท่าของลูมีนแล้ว คงทำอะไรก็ได้ในโลกเน็ตสวรรค์นี้จนแทบไม่มีสะดุด สวีหลิงฉวีถามว่า "แล้วนายทำไมถึงคุ้นเคยกับเน็ตสวรรค์ขนาดนี้?"
ลูมีนอึ้งไปแวบหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ก้มหน้าลง "ก็... ตอนที่นายไม่อยู่ ฉันเบื่อบ้างไง ก็เลยต่อผ่านระบบเครือข่ายของหุ่นยนต์ประจำบ้านเข้ามาแฮ็ก แต่เพราะไม่ได้เข้าทางแคปซูลรังไหมที่ถูกต้อง ฉันก็แสดงตัวตนจริงไม่ได้ เลยกลายเป็นโค้ดโปร่งใสหลาย ๆ เส้น ที่เดินดุ่ม ๆ อยู่ในนี้..."