คนเสื้อฮู้ดสีเทาที่ถูกจับได้ร้องลั่นทันที “เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ เจ็บนะ! ปล่อย! ปล่อยเดี๋ยวนี้!”
นักศึกษาสองคนหัวหน้าทีมซือเหมยเห็นเข้าจึงเดินมา คนหนึ่งผมยาวประบ่าสีน้ำตาลเข้ม อีกคนผมบ็อบสั้นระดับใบหู ระหว่างที่คนเสื้อฮู้ดสีเทาดิ้นหลุดหมวก จึงเผยให้เห็นเส้นผมที่แตกต่างจากใคร — สีเหมือนขนแมวสยาม โคนผมถึงกลางเส้นเป็นสีขาวทอง ปลายผมย้อมสีดำ
หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มยกมุมปากขึ้นอย่างมีเลศนัย “จินฟางไท่ไป๋ มานี่ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ แอบขโมยของชาวบ้านหรือเปล่า?”
จินฟางไท่ไป๋? นักวิเคราะห์พลังจิตระดับ S นั่นเหรอ?
ซูหลีและเจียเต๋อลี่หันมามอง ทหารยามหลายนายก็ล้อมเข้ามา เขาคงหนีไม่พ้นแล้ว สวีหลิงฉวีจึงปล่อยมือ
จินฟางไท่ไป๋บ่นพึมพำพร้อมนวดข้อมือ แล้วใต้ดวงตาของซูหลีกับเจียเต๋อลี่ ก็เชื่องช้าลบรูปที่แอบถ่ายเอาไว้เมื่อครู่ “รู้ไหมว่ามือของฉันล้ำค่าแค่ไหน จับฉันแรงแบบนี้ได้ยังไง”
“แอบถ่ายคนอื่นเองแล้วยังมาโทษคนอื่นอีก?” หญิงสาวผมน้ำตาลเข้มสวนกลับทันควัน “ตู้เอ่อปล่อยนายออกมาสอดแนมข่าวอีกแล้วสินะ คราวนี้ไม่แฮ็กกล้องวงจรปิดของที่นี่ตรง ๆ เหรอ?”
จินฟางไท่ไป๋ตอบกลับอย่างไม่รู้สึกผิด “ฉันแฮ็กแล้ว! แต่มุมกล้องวงจรปิดที่นี่มันไม่ครอบคลุมทั้งหมดซะงั้น!”
ระบบกล้องวงจรปิดของดาวอุยเหิงทำได้แย่มาก ทำให้เขาไม่สามารถได้ภาพที่มุมครบทุกองศาไร้จุดตาย จริง ๆ ภาพพวกนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไร แต่ในฐานะนักวิเคราะห์ ถ้าไม่เก็บข้อมูลมุมให้ครบทุกด้าน เขาก็รู้สึกคันยิก ๆ ไม่ได้ เลยต้องเสี่ยงดีกว่าหนีมาแอบถ่าย คิดว่าปลอมตัวได้ดีพอ ปรากฏว่าโดนจับได้!