[ไม่ใช่แล้ว เรื่องมันเป็นยังไง? ฉันนั่งดูซือเหมยถล่มตู้เอ่อยู่ทั้งเย็น ให้เพื่อนเล่าให้ฟังแบบข้อความว่าโรงเรียนนายร้อยมั่วเยียกับซาจี๋สู้กันยังไง สุดท้ายบอกว่า ซาจี๋เปิดเกมมาได้เปรียบมาก ซาจี๋บุกแหลกลาญ ซาจี๋ชนะขาด ซาจี๋แพ้... หา?]
[ขำตาย ฉันก็เจอแบบเดียวกัน เขาบอกว่ามั่วเยียเปิดเกมแย่ มั่วเยียถอยทีละก้าว มั่วเยียเทวดาก็ช่วยไม่ได้ มั่วเยียชนะซาจี๋ ฉันงงเป็นไก่ตายแล้ว]
[คนที่ถามว่าซาจี๋มังกรบินปีนหน้าแล้วจะแพ้ยังไงอยู่ไหน? ออกมาดู แพ้แบบนี้แหละ]
[ช่วงจบที่สวีหลิงฉวีบุกเดี่ยวเข้าไปเลือดก่อนห้องบัญชาการนั่น ควรเอาไปใส่ไว้ในตำราปฏิบัติการจริงของโรงเรียนนายร้อยเลย เด็ก ๆ จงเรียนเถิด เรียนกันไม่สิ้นสุด]
[ดีมาก นี่คือซาจี๋ในเกมแรก ตอนสู้กับดั๋วหลานซื่อตุน แกเป็นหมาป่าผู้สู้รบ ตอนสู้กับหลงหยวน แกเป็นอินทรีผู้มองไกล ตอนสู้กับซือเหมย แกเป็นหมีผู้กล้าหาญ ตอนสู้กับมั่วเยีย แกเป็นหมาของหลิงฉวี]
[ขอสอนวิธีถูกสวีหลิงฉวีจิ้มปืนชี้หน้าหน่อย รู้สึกจะตื้อตันใจมาก! (เด้งสองความหมาย)]
-
"ตุบ ๆ ตุบ ๆ"
มองไปเบื้องหน้ามืดมิด ได้รับแจ้งเตือนว่าพ่ายแพ้ ตอนที่ก้าวออกจากแคปซูลจิบา หัวใจของกวนฉวนจวินยังคงเต้นแรงผิดปกติอย่างมหาศาล
เขากำหน่ายั้วหัวใจตัวเอง ครั้งนี้มันคือ "ตื้อตันใจ" จริง ๆ แล้ว แต่ตอนนี้เขากล้าไม่กล้าเส้นสายไยดีอันไพเราะอีกแล้ว เหลืออยู่แค่ความหวาดกลัวล้วน ๆ
ในหัวมีแต่ภาพสวีหลิงฉวีชี้ปืนใส่เขา
ชีวิตสำราญไร้กฎไร้กติกาของกวนฉวนจวิน ครั้งแรกในชีวิตที่ได้รู้ว่าคำว่า "กลัว" เขียนยังไง
ส่วนหวังฉีหูแข็งทื่อไปทั้งตัว
หนึ่งวินาทีก่อนได้รับแจ้งเตือนชัยชนะ เขาเพิ่งโดนยิงที่ขาซ้ายกับแขนซ้าย เลือดไหลไม่หยุด เขาขบฟันนับเวลาในใจไว้ว่าสี่นาทีครึ่ง คิดว่าให้อดทนอีกสามสิบวินาที แค่สามสิบวินาที
สวีหลิงฉวีก็ส่งข่าวดีเรื่องชัยชนะมาถึงให้พวกเขาก่อนเวลาสามสิบวินาที