เวลานี้ เย่หานกำลังกัดมันฝรั่งปิ้งอย่างเอร็ดอร่อย
มือเต็มไปด้วยเขม่าดำ
เขากินมันฝรั่งปิ้งเสร็จ ก็เดินไปล้างมือที่ลำธาร แล้วจึงยกหม้อใบหนึ่งขึ้นไปชั้นสองของบ้านไม้ไผ่
สายตาของผู้ชมทั้งหมดต่างจดจ่ออยู่ที่เย่หาน
และเกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือดในห้องถ่ายทอดสด
“ฮี่ๆ พวกคุณดูไม่เข้าใจใช่ไหมล่ะ แต่ฉันไปค้นหาขั้นตอนการทำกระดาษมาแล้ว ฉันรู้แล้วว่าเย่หานจะทำอะไร!”
“ดูถูกใครกันนักกันหนา ฉันก็ดูเข้าใจเหมือนกัน!”
“หา? ฟ้าสางแล้วเหรอ ฉันเผลอหลับไป ตอนนี้เป็นวันที่เท่าไรแล้ว?”
“ฮ่าๆๆๆ คนข้างบนนี่เป็นอัจฉริยะจริงๆ ฉันไม่ยอมใครแต่ยอมนาย!”
“ในเมื่อตอนนี้ไม่มีใคร ฉันขอทานขี้หน่อยละกัน!”
.......
ในห้องถ่ายทอดสดล้วนเป็นคนเก่งๆ พูดจาเพราะหู เต็มไปด้วยบรรยากาศอันครึกครื้น
เวลานี้ เสี่ยวเผียวและเสี่ยวถวนจื่อก็มาทำงานแล้ว
เมื่อคืนทั้งคู่ไปกินหม้อไฟมา อร่อยมาก
วันนี้ทั้งคู่ก็มาถึงห้องถ่ายทอดสดแต่เช้า เริ่มทำหน้าที่บรรยาย
“เฮ้อ เย่หานตื่นเช้าเกินไป ทำเอาฉันนอนตื่นสายไม่ได้เลย”
“แต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกได้อย่างหนึ่งว่า ร่างกายดีขึ้นไม่น้อย ที่แท้การนอนแต่หัวค่ำตื่นแต่เช้าก็ให้ผลแบบนี้นี่เอง?”
เสี่ยวเผียวจิบน้ำแล้วเอ่ยขึ้น
ที่เขาพูดแบบนี้ มีผู้ชมจำนวนไม่น้อยเห็นด้วยตาม
“ตั้งแต่ดูไลฟ์สดของเย่หานกับซูเสี่ยวชี ฉันพบว่าชีวิตประจำวันเป็นระเบียบขึ้นมาก!”
“ตอนนี้ฉันขึ้นตึกห้าชั้นในครั้งเดียวไม่เหนื่อยเลย!”