“คุณชาย รีบไปกันเถอะ!”
“ต้องออกจากที่นี่ให้ได้ ไม่งั้นอีกเดี๋ยวคงต้องว่ายน้ำกันแล้ว!”
ทหารรับจ้างคนนั้นเอ่ยปากบอกเจี่ยซางอี
สีหน้าของเจี่ยซางอีตอนนี้ย่ำแย่มาก
เขาจะเคยเจอความลำบากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
“ไปสิ แกนำทาง หาที่ปลอดภัยกันฝนได้เร็วๆ หน่อย!”
เจี่ยซางอีสั่งการ
นาเย่ซัวเอ่อร์พยักหน้า จัดแจงข้าวของ แล้วเริ่มนำเจี่ยซางอีออกจากที่นี่
ซัวเอ่อร์คนนี้ ก็เป็นคนวรรณะสูงของประเทศช้างเผือกเหมือนกัน แต่ฐานะสู้เจี่ยซางอีไม่ได้
ปกติแล้วเขาแทบไม่ค่อยอยู่ในประเทศ แต่จะอยู่ตามที่ที่มีความวุ่นวาย เต็มไปด้วยสงคราม
เหมือนไฮยีน่าบนทุ่งหญ้า คอยเคลื่อนไหวตามกลิ่น
เรื่องเผาบ้านเผาเมืองปล้นชิงฆ่าฟัน เขาทำมามากโข
จริงๆ เขาก็ไม่อยากรับงานนี้หรอก แต่ไม่มีทางเลือก เพราะทางบ้านเจี่ยซางอีให้เงินเยอะเกินไป
แถมยังมีหน่วยงานบางแห่งของประเทศช้างเผือกกดดันอีก เขาจำใจต้องมาที่นี่
หลายวันมานี้ เขาอดทนกับเจี่ยซางอีมาตลอด
ตอนนี้เขามีอารมณ์หงุดหงิด แต่ก็พูดอะไรไม่ได้มาก
ที่นี่เป็นที่ที่เขาเลือกเอง พลาดเอง
ดังนั้น เขาจึงนำหน้าไปก่อน เริ่มมองหาที่ที่เหมาะสม
สะพายเป้ไว้บนหลัง ถือพลั่วช่างในมือบุกไปข้างหน้า
เจี่ยซางอีเดินตามหลังเขาไป
“นี่มันเดินยังไง!”
“แกแบกฉันสิ!”
เจี่ยซางอีเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ทนไม่ไหว
การเดินในน้ำเป็นเรื่องที่ทรมานมาก