เย่หานงีบหลับได้ไม่นาน แค่ราวครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
เพราะเขารู้ดีว่า หากนอนมากเกินไปกลับจะไม่ดี
งีบหลับครึ่งชั่วโมงเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด
หากงีบนานเกินไป ตอนบ่ายทั้งบ่ายร่างกายจะอ่อนเพลีย หมดเรี่ยวแรง
รู้สึกเหมือนตื่นไม่ขึ้น อีกทั้งยังกระทบต่อเวลาพักผ่อนอีกด้วย
เย่หานในชาตินี้เป็นสายลุยสายกีฬาผาดโผนตัวยง จึงเข้มงวดกับตัวเองเป็นอย่างมาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เย่หานตื่นขึ้น เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทาง
เพื่อให้กระบวนการทำกระดาษสำเร็จลุล่วง เขาจำเป็นต้องไปป่าไผ่อีกครั้ง
ซูเสี่ยวชีเองก็กำลังงีบหลับอยู่เช่นกัน พอเย่หานตื่น นางก็ตื่นตามไปด้วย
"พักผ่อนอยู่บ้านให้ดี รอฉันกลับมาก็พอ"
"ครั้งนี้ฉันไปป่าไผ่ ปลอดภัยกว่าเดิม ไม่ต้องเป็นห่วง"
เย่หานเอ่ยขึ้น
ซูเสี่ยวชีพยักหน้า ในใจซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก
เจ้านายช่างดีกับฉันจริง ๆ !
นางมองดูเงาร่างของเย่หานที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ในใจก็อบอุ่นขึ้นมา
"ฮี่ ๆ ได้กลิ่นอายของสามีไถนาภรรยาทอผ้าอยู่เลยนะเนี่ย"
"คู่นี้ฉันเชียร์เลย!"
ในห้องถ่ายทอดสด เสี่ยวเผียวเอ่ยพลางยิ้มน้อย ๆ
แต่เสี่ยวถวนจื่อที่อยู่ข้าง ๆ กลับดูไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก แม้จะสวมหน้ากากอยู่ก็ตาม
"โอ้โห เสี่ยวถวนจื่อ เธอจะหึงไม่ใช่ไหม?"
"เธอจะชอบเย่หานเข้าแล้วหรือไง?"
เสี่ยวเผียวถามอย่างเกินจริง
น่ารำคาญจริง ๆ !
เสี่ยวถวนจื่อใช้กำปั้นทุบไปที่เขาเบา ๆ หนึ่งที
"พูดอะไรนักหนา!"
"ฉันยังไม่เคยเจอหน้าเย่หานด้วยซ้ำ แค่เห็นผ่านจอถ่ายทอดสดเท่านั้นเอง!"
เสี่ยวถวนจื่อพูดอย่างไม่มีน้ำหนักเท่าไรนัก
ตอนนี้ผู้ชมผู้หญิงจำนวนมาก ก็ไม่ได้มองเย่หานผ่านการถ่ายทอดสดเหมือนกันหรือ?
แล้วมันไปขัดขวางอะไรที่พวกเธอจะเรียกเย่หานว่าสามี?