ดูท่าฝนกำลังจะตกอีกแล้ว เย่หานรีบก่อไฟต้มน้ำอย่างเร่งรีบ
หม้อสองใบยกขึ้นมาพร้อมกัน ใบหนึ่งไว้ต้มน้ำ อีกใบหนึ่งใช้ทำอาหารเย็นพอดี
"วันนี้กินข้าวเย็นเร็วหน่อย เดี๋ยวฝนตกจะทำอาหารไม่ได้"
เย่หานพูดพลางเริ่มลงมือทำอาหาร
ในใจเขาก็ผุดไอเดียขึ้นมาอีกอย่าง
นั่นคือสร้างบ้านเพิ่มอีกหลังไว้เป็นครัว
ถ้าไม่ได้ ก็ต้องสร้างเพิงที่กันลมกันฝนได้สักหลัง
จะได้ทำอาหารได้ในวันที่ฝนตก
แบบตอนพายุฝนครั้งที่แล้ว เย่หานกับซูเสี่ยวชีทำได้แค่กินปลารมควันประทังชีวิต น้ำร้อนยังแทบไม่ได้ดื่ม
แล้วถ้าฝนตกติดต่อกันหลายวันล่ะ?
ยังไงก็ต้องมีที่ทำอาหารในวันที่ฝนตกสักแห่ง
เย่หานวุ่นวายอยู่กับการทำงาน พลางวางแผนในใจไปด้วย
"คุณผู้ชาย ให้ฉันช่วยนะ"
ซูเสี่ยวชีเดินออกจากบ้านไม้ไผ่ มาอยู่กับเย่หาน
เรื่องทำอาหารน่ะ เธอถนัดกว่าเขาเยอะ
ฝีมือเย่หานจะไปเทียบเธอได้ที่ไหน?
"ไหวเหรอ?"
เย่หานมองซูเสี่ยวชี
ซูเสี่ยวชีพยักหน้า
"ฉันจะบอบบางขนาดนั้นที่ไหนกัน?"
"สองวันมานี้ฉันก็คิดอยู่ว่า ทำไมฉันกลายเป็นแค่ของประดับไปได้ ตามหลักแล้วไม่ควรจะเป็นแบบนี้นะ"
"เพิ่งจะคิดออกตอนนี้เอง ที่แท้ก็เพราะถูกคุณทำให้ฉันกลายเป็นแบบนั้นไปได้!"
ซูเสี่ยวชีพูดพลางเริ่มลงมือทำอาหาร
เป็นเพราะเย่หานคอยดูแลเอาใจใส่เธอมากเกินไป จนทำให้เธอรู้สึกผิดว่า ตัวเองบอบบางมากเป็นพิเศษ
จริง ๆ แล้วไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก
สมัยก่อนตอนมีประจำเดือน เธอก็ทำอะไรได้ตามปกติ ไม่ค่อยกระทบการใช้ชีวิตเท่าไร