เมื่อลิลิธได้ยินคำพูดของหลี่เหวยอัน เธอก็หยุดกระตุ้นคำสาป ปีกที่เปลี่ยนเป็นสีดำกลับคืนสู่สีม่วงอีกครั้ง
เมื่อครู่นี้ หลี่เหวยอันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิต
หากระบบคำไม่รีเฟรชและเปิดใช้งาน พร้อมมอบวิธีแก้ไขที่ชัดเจนให้ เขาคงเตรียมลงมือกำจัดสาวน้อยเผ่าโลหิตผู้คลั่งรักที่ตามรังควานไม่เลิกราคนนี้ไปแล้ว
“นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?” ลิลิธมองหลี่เหวยอันด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
หลี่เหวยอันพยักหน้า “ไม่ได้หลอก ฉันรับรองว่าจะทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงอย่างแท้จริง แต่เธอต้องรับปากว่าจะไม่กระตุ้นคำสาปอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะกำจัดเธอทันที”
“ก็ได้ ฉันจะเชื่อนายสักครั้ง”
“นายก็อย่าคิดแต่จะฆ่าฉันนักเลย ขอแค่ฉันตาย คำสาปของนายก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเหมือนกัน นายเองก็อยู่ได้อีกไม่กี่วันหรอก” ระหว่างพูด ลิลิธสะบัดปีกอย่างแรงสองครั้ง แววตาเผยความโหดเหี้ยมเกินวัย
“เผ่าโลหิตนี่รับมือยากจริง ๆ!” มิลเลอร์ทอดถอนใจ
“ตุ๊กตาประหลาด” ลิลิธจ้องมิลเลอร์อยู่หลายอึดใจ ก่อนหันไปมองหลี่เหวยอัน “นายมีวิธีอะไร?”
หลี่เหวยอันมองข่าวสารระดับเงินที่เพิ่งรีเฟรชขึ้นมา แล้วชี้ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ “ไปทางนั้น ห่างออกไป 70 กิโลเมตรมีซากวิหารแห่งหนึ่ง ที่นั่นสะกดคำสาปได้ทุกชนิด ขอแค่เข้าไปในวิหาร ฉันก็จะกลับเป็นผู้ชายได้ชั่วคราว”
【ข่าวสารประจำวัน (ระดับเงิน): ทางตะวันออกเฉียงใต้ ห่างออกไป 70 กิโลเมตร มีซากวิหารเทพีแห่งราตรีโบราณที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง เหลืออักขระระดับเทพอยู่บางส่วน สามารถสะกดคำสาปได้ทุกชนิด】
“งั้นพวกเราออกเดินทางกันเดี๋ยวนี้เลย” เมื่อลิลิธได้ยินว่าความปรารถนาสุดท้ายกำลังจะเป็นจริง เธอก็รีบกระพือปีกลอยขึ้นจากพื้นทันที