“เมื่อคืนฉันเพิ่งมาถึงเซนต์เดนนิส คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?” นักเล่นแร่แปรธาตุผมทองมองหลี่เหวยอันด้วยแววตาประหลาด
“บังเอิญน่ะ” หลี่เหวยอันยักไหล่
นักเล่นแร่แปรธาตุหนุ่มไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ
“เรียกผมว่าฟาล์กก็ได้ อย่างที่เห็น ผมเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุพเนจร” ฟาล์กมองมือของหลี่เหวยอันที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนยื่นมือไปจับ
“คุณมาหาผมมีธุระอะไร?” ฟาล์กถามตรง ๆ
“เสื้อกันลมมาตรฐานที่ศาลาสวรรค์จ่ายให้ฉันขาด คุณซ่อมได้ไหม?” หลี่เหวยอันถาม
ฟาล์กส่ายหน้า “คุณต้องไปหาช่างตัดเสื้อหรือช่างฟอกหนังที่ทำของวิเศษได้ ผมไม่ถนัดทำอุปกรณ์ป้องกัน”
“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ ฉันซื้อยาอะไรจากคุณได้บ้าง?”
พอได้ยินคำถามของหลี่เหวยอัน ฟาล์กก็หยิบขวดยาออกมาจากกระเป๋าข้างตัวอย่างคล่องแคล่ว กองสุมกันเต็มโต๊ะ
“ทั้งหมดอยู่ตรงนี้”
“ช่วยแนะนำหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ นี่คือน้ำยารักษาบาดแผล ช่วยสมานแผลได้ ส่วนนี่คือยาฟื้นกำลัง ช่วยฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้อย่างรวดเร็ว”
“ยังมีน้ำตาจระเข้ เพิ่มพละกำลัง พลังราชสีห์ เพิ่มพละกำลังเหมือนกัน สารสกัดดีหมี เพิ่มความอึด...”
ของที่ฟาล์กขายราคาแพงมาก แม้แต่ชิ้นที่ถูกที่สุดก็ยังราคา 10 ดอลลาร์ ส่วนของแพงสุดมีราคาถึง 2,000 ดอลลาร์
“นี่คือมีดสั้นที่หลอมจากเขี้ยวมนุษย์หมาป่า ของวิเศษระดับเหล็กดำ หากถูกแทงจะติดสถานะคลุ้มคลั่งและได้รับพิษ คุ้มราคาแน่นอน” ฟาล์กพยายามเชียร์มีดสั้นเล่มนี้อย่างสุดความสามารถ
“ซื้อไม่ไหว แพงเกินไป” หลี่เหวยอันจ่ายเงิน 200 ดอลลาร์ ซื้อยาที่คิดว่ามีประโยชน์มา 7 ขวด ก่อนส่ายหน้าใส่มีดสั้นเขี้ยวหมาป่าอย่างแรง