“อะไรนะ?” หลี่เหวยอันย่อตัวลง บีบมือน้อย ๆ ของหลี่เยว่ซีอย่างงุนงง
“เอาค้อนมาให้หนู หนูอัปเกรดได้” หลี่เยว่ซีมองค้อนยามสนธิในมือหลี่เหวยอัน
หลี่เหวยอันยกค้อนยามสนธิวางลงบนพื้นอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย หลี่เยว่ซีตัวเล็กกว่าค้อนถึงครึ่งหนึ่ง
“แล้วหนูจะใช้อะไรอัปเกรด?” หลี่เหวยอันมองเด็กตัวจ้อย ก่อนใช้นิ้วขยี้จมูกหลี่เยว่ซีเบา ๆ
“ใช้เจ้านี่!” หลี่เยว่ซีถอดหมวกเวทมนตร์ออกจากศีรษะ แล้วล้วงมือเข้าไปควานอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนดึงแขนผอมแห้งราวกับไม้แห้งท่อนหนึ่งออกมา
“มิลเลอร์ ไม่ได้บอกให้เก็บรักษาไว้ให้ดีหรือไง? มือของมอร์กอส ทำไมถึงมาอยู่กับเยว่ซีได้” พอหลี่เหวยอันเห็นมือของมอร์กอส สิ่งแรกที่รู้สึกคือความโกรธ
นี่เป็นวัตถุพิสดารที่มีเศษเสี้ยวของเทพชั่วร้ายอยู่ด้วย จะปล่อยให้เด็กเล่นได้ยังไง
ตอนนี้มิลเลอร์ไม่มีเวลาสนใจหลี่เหวยอัน หัวของมันกำลังมีควันพวยพุ่ง
ทันทีที่มือของมอร์กอสปรากฏขึ้น มันก็เริ่มโจมตีศีรษะโลหะของมิลเลอร์
ฝูงหมาป่าที่กำลังทำงานอยู่รอบ ๆ พอมือของมอร์กอสปรากฏขึ้น ผิวหนังก็เริ่มเน่าเปื่อยและมีหนองไหล
ส่วนหญิงสาวสามัญหลายคนจากบ้านกุหลาบที่อยู่ใกล้ ๆ ยิ่งระเบิดกระจุยในทันที
“ทุกคนถอยไป!” สารต้นกำเนิดทองคำในร่างหลี่เหวยอันสั่นสะเทือน สลายเศษเนื้อและเลือดที่กระจายเต็มฟ้า จากนั้นเขาก็อุ้มหลี่เยว่ซี คว้ามือของมอร์กอส แล้วรีบพาตัวเองออกห่างจากฝูงชน
เมื่อวิ่งออกมาได้ระยะหนึ่ง หลี่เหวยอันจึงวางหลี่เยว่ซีลงและถอนหายใจโล่งอก
“คราวหน้าของอันตรายแบบนี้ ห้ามเอาออกมาในที่ที่มีคนเยอะ เข้าใจไหม?” หลี่เหวยอันอุ้มหลี่เยว่ซีขึ้นมาให้อยู่ตรงหน้า แล้วเริ่มสอนเหตุผลให้เด็กน้อยด้วยสีหน้าจริงจัง
ลูกโตเร็วเกินไป เขายังไม่ทันได้สอนอะไรเลย
“บ้าจริง!” หลี่เหวยอันหงุดหงิดอยู่บ้าง ในฐานะคนที่ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก การตายของหญิงสาวผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ