“เชิญเข้ามา!” ทันทีที่ซิสเตอร์เฮเลนพูดจบ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
หลี่เหวยอันมองเอเดรียนที่เดินเข้ามา ก่อนหันไปมองน้องชายตามนามคนนี้อย่างสนอกสนใจ
“มาหาฉันมีธุระอะไร?” ทันทีที่หลี่เหวยอันเอ่ย เสียงใสกังวานก็พุ่งเข้าใส่โสตประสาทของเอเดรียน ใบหน้ากับใบหูของเขาแดงก่ำอย่างรวดเร็ว
เอเดรียนพยักหน้าอย่างงุนงง แต่ครู่ต่อมาก็ส่ายหน้าอย่างแรง
“ตกลงมีธุระหรือไม่มี?” หลี่เหวยอันเบิกตาจ้อง เอเดรียนก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“มี มี มีครับ! ท่านพ่อให้ผมนำสิ่งนี้มาให้คุณ” เอเดรียนพูดพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าซับในเสื้อโค้ต หยิบสร้อยคอสีสันสดใสออกมายื่นให้หลี่เหวยอันอย่างรวดเร็ว
แววตาของหลี่เหวยอันเป็นประกาย เนตรหยั่งรู้เปิดใช้งานเต็มกำลัง
【สายใยอาลัย (มรดกตกทอด·วัตถุพิสดารระดับทอง): ความคิดถึงครั้งสุดท้ายที่แม่มอบให้ลูกของตน หลังเจ้าของเดิมปลุกพลังจนถึงขีดสุด จะยกระดับเป็นวัตถุพิสดารระดับทอง ทักษะเสริม: เสียงเพรียกแห่งขุนเขา ความรักของบิดาหนักแน่นดุจขุนเขา เมื่อเผชิญอันตรายถึงชีวิต หากใช้ทักษะนี้ จะถูกอัญเชิญไปอยู่ข้างกายโรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด ระหว่างการอัญเชิญมีโอกาสเกิดเหตุไม่คาดฝัน 0.1% ระยะเวลาชาร์จ: 180 วัน】
“ดี ฉันรับไว้” หลี่เหวยอันรับสร้อยจากมือเอเดรียนมา ในใจก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเก็บมันไว้ก้นหีบ
ตอนนี้เขายังไม่อยากเผชิญหน้ากับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ระดับทองขั้นห้า
“เอ่อ...” เอเดรียนรู้สึกว่ามือว่างเปล่า สร้อยถูกหลี่เหวยอันรับไปแล้ว เขายกมือเปล่าค้างอยู่กลางอากาศ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
“ยังมีธุระอีกหรือ?” หลี่เหวยอันเลิกคิ้ว ทำเอาเอเดรียนหน้าแดงใจเต้นแรงอีกครั้ง
หลี่เหวยอันมองเด็กหนุ่มผมสีทองอ่อนและดวงตาสีเทาอมม่วงตรงหน้า ก่อนแอบสบถในใจ