เฉินรั่วหลานเชิดใบหน้าสวยขึ้น แก้มแต้มสีแดงระเรื่อชวนมอง
“คืนนี้คุณแบ่งเงินออกไปตั้งเยอะ ฉันยังเจ็บใจแทนเลย”
“แต่คุณทำถูกแล้ว ไม่ยอมเสียลูกก็จับหมาป่าไม่ได้ รวมใจคนให้เป็นหนึ่งเดียวได้ ต่อไปถึงจะหาเงินก้อนโตได้”
เฉาเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเข้าใจ
ไม่เสียแรงที่เป็นภรรยาคนสวยอวบอิ่มผู้ดลบุตรของเขา
แม้จะเรียนจบแค่มัธยมปลาย แต่มุมมองของเธอกลับกว้างไกลกว่าผู้หญิงชนบทคนอื่นไม่รู้ตั้งเท่าไร
หลายเรื่องมีเพียงเฉาเฟยที่เกิดใหม่มาเท่านั้นถึงจะคิดได้ทะลุปรุโปร่ง แต่เฉินรั่วหลานกลับมองออกตั้งแต่แรก เหมือนกับชาติก่อน
เธอมองความคิดเล็กคิดน้อยในใจเฉาเฟยออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
แบ่งเงินออกไปตั้งมากมาย ใครก็ต้องเสียดายเป็นธรรมดา
แต่ถ้ามองถึงการพัฒนาในระยะยาว การแบ่งเงินคือวิธีรวมใจผู้คนที่ได้ผลที่สุด
ไม่ว่าจะเป็นน้องเมีย จินต้าฟู่ ไหล่เกิน หรือคนอื่น ๆ...
คนที่ได้รับส่วนแบ่งเงิน ย่อมยิ่งเชื่อฟังเฉาเฟย และทำตามคำสั่งของเขาเป็นสำคัญ
ขอแค่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน รวมเป็นหนึ่งเดียวและทำตามคำสั่งของเฉาเฟย เงินแค่นี้เขามั่นใจว่าหาเอาคืนมาได้ในพริบตา!
ยอมเสียส่วนน้อย จึงจะได้ส่วนใหญ่!
“ภรรยาจ๋า ในเมื่อรู้ว่าผัวเจ็บใจ งั้นจะชดเชยให้หน่อยไหม?”
เฉาเฟยก้มลงกัดมุมปากเธอเบา ๆ
เฉินรั่วหลานครางแผ่วเบา แล้วยกแขนโอบคอเขา
“คุณนี่มีเหตุผลเต็มไปหมดเลยนะ ยังไงต่อไปฉันก็จะฟังคุณแล้ว”
“ฟังผมทุกเรื่องจริงเหรอ?”
เฉาเฟยเลิกคิ้ว น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า
“งั้นคืนนี้ผมให้คุณเปลี่ยนไปใส่ชุดนอนผ้าไหมสีชมพูตัวนั้น คุณจะใส่ไหม?”
ใบหน้าเฉินรั่วหลานแดงก่ำไปถึงใบหู เธอบิดเอวเขาอย่างหมั่นไส้
“หลายวันนี้คุณทำงานจนเหนื่อยแทบแย่ แต่ในหัวกลับคิดแต่เรื่องทะลึ่งพวกนี้ทุกวัน ไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไง”
“กลางวันหาเงินก้อนโต กลางคืนกอดภรรยา แล้วผมจะเหนื่อยอะไรล่ะ?”
“จะลองดูไหม...ว่าพละกำลังของผัวคุณเหนื่อยจริงหรือเปล่า หืม? คราวนี้...ไม่ใช่แค่สี่ชั่วโมงนะ”
เฉาเฟยยกมือกระชากผ้าห่มที่ปลายเตียงออก แล้วโอบร่างนุ่มนวลหอมกรุ่นของหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน
“อ๊ะ ไม่เอา ไม่เอาสี่ชั่วโมง...”