“กลัวอะไรล่ะ พี่โจว เรื่องที่ผมรับปากพี่ไว้ ผมจะลืมได้ยังไง”
เฉาเฟยยันพื้นด้วยขาข้างหนึ่ง แล้วชี้ไปยังกล่องโฟมบนเบาะหลัง
“พี่โจว ของเด็ดที่พี่ต้องการไว้เรียกเสียงฮือฮา ผมเอามาให้แล้ว”
“หัวหน้าหลินจะพาผู้ใหญ่จากเมืองมาที่นี่ตอนเที่ยง ผมกังวลมาตลอด กลัวว่าจะไม่มีของดีไว้ต้อนรับ” โจวต้าหย่งกลืนน้ำลาย สายตาจับจ้องกล่องโฟมใบใหญ่ไม่วาง
“น้องชาย ในกล่องนี้มีสมบัติอะไรอยู่กันแน่”
เฉาเฟยลงจากรถ แก้เชือกที่มัดไว้ แล้วใช้สองมือยกกล่องโฟมหนักอึ้งขึ้นมา
“เข้าไปดูแล้วก็รู้เอง รับรองว่าทำให้หัวหน้าหลินได้หน้าเต็มที่ และทำให้ผู้ใหญ่จากเมืองเปิดหูเปิดตาแน่นอน”
พอได้ยินเฉาเฟยพูดอย่างมั่นใจ โจวต้าหย่งก็อดคาดหวังมากขึ้นไม่ได้
ทั้งสองเดินเรียงกันเข้าไปในครัวด้านหลัง
บนเขียงในครัวมีผักสดหลากชนิดกับอาหารทะเลทั่วไปวางอยู่เต็มแล้ว
เฉาเฟยวางกล่องโฟมลงบนพื้น หยิบกรรไกรออกมาตัดเทปที่ปิดปากกล่อง
โจวต้าหย่งโน้มตัวเข้าไปใกล้ กลั้นหายใจ จ้องกล่องตาไม่กะพริบ
เฉาเฟยเปิดฝาออก
ในกล่องโฟม ปลาเสือป่าชั้นเลิศตัวนั้น ซึ่งหนักกว่าสิบกิโลกรัม พลิกตัวอย่างแรง
เสียงดังป้าบ ครีบหางขนาดใหญ่ฟาดเข้ากับผนังกล่อง น้ำกระเซ็นไปทั่ว
โจวต้าหย่งตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
เขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง จ้องมองสัตว์ตัวมหึมาในกล่องอย่างตะลึงงัน
ทำงานในวงการอาหารมาตลอดชีวิต เขาเห็นอาหารทะเลมานับไม่ถ้วน แต่ปลาเสือป่าที่ตัวใหญ่และมีสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก!
ของชั้นเลิศแบบนี้ ในตำบลเหอโพวปี 2000 ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้!
พนักงานหลายคนที่อยู่รอบ ๆ พากันเข้ามามุงดู พอเห็นปลาเสือในกล่อง ทุกคนต่างร้องอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ
“แม่เจ้าโว้ย ปลาเสือตัวใหญ่ขนาดนี้ ต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะโตกันเนี่ย!”
“ทั้งเกล็ดทั้งความว่องไวแบบนี้ เป็นปลาป่าของแท้แน่นอน หายากจริง ๆ!”