เฉินรั่วซงถือไม้กระบองหนาเท่าข้อมือเดินนำหน้า ผมสั้นที่ย้อมกลับเป็นสีดำปลิวไสวในลมกลางคืน ดูกระฉับกระเฉงเป็นพิเศษ
“พี่เขย ไม่เป็นไรใช่ไหม!” พอเฉินรั่วซงเห็นเฉาเฟย เขาก็ไม่สนใจบาดแผลบนตัวตัวเอง รีบพุ่งเข้ามาสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมื่อเฉาเฟยเห็นเฉินเจี้ยนเย่พาคนมาถึง หัวใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา
ดูท่าหลังจากพี่สาวคนโต เฉินรั่วจู กลับถึงบ้าน คงเล่าเรื่องทั้งหมดให้พ่อตาฟังแล้ว
เฉินเจี้ยนเย่เป็นคนรักหน้าและปกป้องคนในครอบครัว พอได้ยินว่าลูกสาวคนโตเกือบถูกข่มขืน แถมลูกเขยคนรองยังบุกเดี่ยวไปถึงหมู่บ้านหยางหลิว จะนั่งอยู่เฉยได้อย่างไร
“ผมไม่เป็นไรครับ”
เฉาเฟยพูดจบก็พยักหน้าให้เฉินเจี้ยนเย่
เมื่อเฉินรั่วซงเห็นหลี่ไล้จื่อถูกมัดอยู่บนพื้น ไฟโทสะก็ลุกวาบขึ้นในดวงตา เขาพุ่งเข้าไปเตะอีกฝ่ายอย่างแรงสองทีทันที
“ไอ้สารเลว กล้าแตะต้องพี่สาวฉัน วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!” เฉินรั่วซงด่ากราด
หลี่ไล้จื่อถูกเตะจนร้องโหยหวนไม่หยุด กลิ้งเกลือกไปมาด้วยความเจ็บปวดบนพื้น
เฉาเฟยยื่นมือห้ามเฉินรั่วซงที่กำลังจะลงมือต่อ แล้วตบไหล่เขาเบา ๆ
“พอแล้ว รั่วซง อย่าตีเขาจนตาย พรุ่งนี้ยังต้องส่งไปสถานีตำรวจ ให้เขารับโทษตามกฎหมาย”
เฉินรั่วซงถึงได้หยุดมือ หอบหายใจถี่ ก่อนจะถ่มน้ำลายใส่หลี่ไล้จื่ออย่างเคียดแค้น
เฉินเจี้ยนเย่ก้าวยาว ๆ มาหาเฉาเฟย สายตาคมกริบกวาดมองผู้คนจากหมู่บ้านหยางหลิว
“หวังฝูไห่ คนหมู่บ้านหยางหลิวของพวกคุณเก่งขึ้นแล้วสินะ!” เฉินเจี้ยนเย่กระแทกคบเพลิงในมือลงกับพื้น
“แม้แต่ลูกสาวของเฉินเจี้ยนเย่อย่างฉันก็ยังกล้าแตะต้อง คิดว่าฉันเป็นคนอ่อนแอให้รังแกได้หรือไง!”
เมื่อหวังฝูไห่เห็นท่าทางเอาเป็นเอาตายของเฉินเจี้ยนเย่ ก็รีบยิ้มประจบแล้วเดินเข้าไปหา
“พี่เฉิน ใจเย็นก่อน เรื่องนี้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด”
“เข้าใจผิดบ้าบออะไร!” เฉินเจี้ยนเย่ชี้ไปที่หลี่ไล้จื่อบนพื้น “เรื่องชั่ว ๆ ที่ไอ้สัตว์นี่ทำ ลูกสาวคนโตของฉันเล่าให้ฟังหมดแล้ว!”
“วันนี้หมู่บ้านหยางหลิวของพวกคุณต้องให้คำชี้แจงกับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะถล่มลานบ้านเฮงซวยนี่ให้ราบ!”