เสียงโต้เถียงดังออกมาจากโรงซ่อม
ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดสูทก็ถูกผลักออกมา
ในมือเขายังถือกระเป๋าเอกสาร เนกไทเอียงไปข้างหนึ่ง สีหน้าบูดบึ้ง
“ช่างหลู เราก็รู้จักกันมานาน คุณจะไม่เห็นแก่หน้ากันสักหน่อยเลยหรือ?”
“หน้ามันมีค่าเท่าไรกันเชียว?”
ช่างหลูเอ่ยเสียงเย็นชา “ในเมื่อเป็นคนคุ้นเคยกัน ก็น่าจะรู้กฎของผมดี จะเอาเงินมาแซงคิว ไม่มีทาง! กลับไปได้แล้ว!”
สีหน้าของชายวัยกลางคนเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
“ผมยินดีเพิ่มเงินให้!”
“เพิ่มเงินก็ไม่ได้!”
ช่างหลูถลึงตา ยกมือชี้ไปทางประตูโรงงาน
“ไสหัวไป!”
ชายคนนั้นกัดฟัน ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
เมื่อเดินผ่านเฉาเฟยกับพวกเขา เขาก็หยุดชะงัก
“พวกคุณก็มาหาช่างหลูให้ซ่อมเรือเหมือนกันหรือครับ?”
ไหล่เกินประสานมือคำนับ “แค่มาถามดูครับ”
“ผมแนะนำว่าอย่าเสียเวลาเลยครับ”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะ “ผมต่อคิวอยู่เมืองข้าง ๆ ตั้งครึ่งเดือน สุดท้ายก็ยังถูกไล่ออกมาเหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็ถือกระเป๋าเอกสารรีบเดินจากไป
เฉินรั่วซงมองแผ่นหลังของเขา แล้วอดจุ๊ปากไม่ได้
“ช่างหลูคนนี้อารมณ์ร้ายจริง ๆ”
“เอาเงินสองหมื่นไปให้ แถมยอมเพิ่มเงินแล้วก็ยังไม่ให้แซงคิวอีกหรือ?”
ไหล่เกินยิ้มบาง ๆ “ผมถึงบอกไงว่า คนผูกกระดิ่งต้องเป็นคนแก้เอง ถ้าเอาเงินไปให้ หลูดื้อคงรู้สึกว่าถูกดูหมิ่น คงต้องดูฝีมือของเฉาเฟยแล้วล่ะ”
ตรงปากทางเข้าโรงซ่อม ช่างหลูหันกลับมาแล้ว
เขาน่าจะอายุห้าสิบกว่า สวมชุดทำงานสีน้ำเงิน ปลายแขนเสื้อเปื้อนคราบน้ำมัน
ผมขาวปนดำ ใบหน้าคล้ำ มือยังกำประแจไว้
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่คมกริบราวเหยี่ยว เปล่งประกายวาววับ แผ่รัศมีเฉียบคมจนคนอื่นไม่กล้าสบตา!
“ไหล่เกิน ไม่อยู่หมู่บ้านต้นไม้แดง แล้วมาทำอะไรที่นี่?”
ช่างหลูพูดเสียงห้วนอย่างคนอารมณ์ร้อน แต่แววตากลับอ่อนลงกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย
“พาหนุ่มน้อยมาส่งให้คุณคนหนึ่ง”
ไหล่เกินชี้ไปทางเฉาเฟย “คนนี้คือเฉาเฟย เพิ่งซื้อเรือเปลือกเหล็กขนาดสามสิบตันมาลำหนึ่ง”
“อยากให้คุณช่วยซ่อมเรือให้”
ช่างหลูมองเฉาเฟย พลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เรือเสียตรงไหน?”
“ท้องเรือด้านข้างมีรอยฉีก ห้องเครื่องเคยโดนน้ำเข้า ระบบไฟกับลูกปืนบางส่วนต้องเปลี่ยนใหม่ครับ”