เฉาเฟยใช้ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่ถูกเสริมด้วยมิติบ่อน้ำพุวิเศษแอบฟังบทสนทนาในห้องส่วนตัว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
ขอเพียงมื้อนี้ผ่านไปได้ด้วยดี ป้ายทองของโจวต้าหย่งก็ถือว่าตั้งมั่นได้แล้ว
เมื่อมีหลินเจี้ยนหมิงคอยหนุนหลัง เจ้าเต๋อจู่คนนั้นต่อไปคงไม่กล้ามาหาเรื่องอีกแน่
เผลอ ๆ อาณาจักรร้านอาหารในอนาคตของโจวต้าหย่งก็จะได้เริ่มต้นขึ้นก่อนกำหนดเพราะมื้อค่ำคืนนี้
ส่วนเขาในฐานะผู้จัดหาสินค้าทะเลชั้นเลิศเพียงรายเดียวของโจวต้าหย่ง ย่อมพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย
เส้นทางนี้มั่นคงกว่าการออกไปขายปลาที่ตลาดตามลำพังมาก
เฉินรั่วหลานขยับเข้ามาใกล้เฉาเฟย แล้วลดเสียงลง
“เฉาเฟย หัวหน้าหลินฟังจบแล้วก็เดินไปเลย ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยนะ” เฉินรั่วหลานอดเป็นห่วงไม่ได้
“เมีย เรื่องนี้คุณไม่เข้าใจหรอก” เฉาเฟยยิ้มบาง ๆ “เขาเป็นคนของรัฐบาล เวลาทำงานต้องยึดกฎระเบียบกับหลักฐาน”
“ในเมื่อเขารู้เรื่องนี้แล้ว ในใจก็ย่อมมีคำตอบ การออกหน้าพูดอะไรตอนนี้กลับเป็นการลดชั้นตัวเองเสียเปล่า”
“คอยดูเถอะ เจ้าเต๋อจู่คนนั้นคงซ่าต่อได้อีกไม่กี่วันแล้ว”
เฉินรั่วหลานพยักหน้าอย่างเข้าใจครึ่ง ๆ กลาง ๆ
ไม่นานนัก โจวต้าหย่งก็ยกถาดใบใหญ่ออกมาจากหลังครัว
“น้องเฉา น้องสะใภ้ รอนานแล้ว!”
โจวต้าหย่งวางอาหารร้อน ๆ หลายจานลงบนโต๊ะ
จานปลาเสือตุ๋นซีอิ๊ว น้ำซอสเข้มข้น โรยหน้าด้วยต้นหอมซอย ส่งกลิ่นหอมน่ากิน
จานปลาเปาอบวุ้นเส้นกระเทียม เนื้อแน่นเต็มคำ กลิ่นกระเทียมหอมฟุ้ง
ยังมีจานกุ้งตั๊กแตนลวก ตัวอวบใหญ่ เปลือกกุ้งเป็นสีแดงจาง ๆ
สุดท้ายเป็นน้ำแกงผักดองชิ้นทะเลหม้อใหญ่ ในนั้นมีผักใบเขียวหั่นฝอยกับเนื้อหอยลายลอยอยู่
“นี่เป็นของดีที่พวกคุณเอามาส่งวันนี้ทั้งนั้น” โจวต้าหย่งเช็ดมือ “พี่ตั้งใจเก็บไว้ให้หนึ่งชุด รีบชิมกันเถอะ”
“พี่โจว เล่นจัดให้ขนาดนี้สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว”
“พี่น้องกันเอง จะเกรงใจอะไรกัน คุณยอมช่วยพี่จนต้องไปขัดใจหัวก้อยกับเจ้าเต๋อจู่ ถ้าพี่ยังไม่ขอบคุณพวกคุณให้ดี แล้วจะเรียกว่าคนได้ยังไง! กินไม่พอก็บอกนะ หลังครัวยังมีอีก!”
โจวต้าหย่งหัวเราะอย่างใจกว้าง “พวกคุณกินกันก่อน พี่ไปเตรียมอาหารให้หัวหน้าหลินกับพวกเขา”