โหวซานเทรายละเอียดที่รู้ทั้งหมดออกมาเหมือนเทถั่วจากกระบอกไม้ไผ่
กลัวว่าถ้าพูดช้าไปครึ่งวินาที คอจะถูกเจ้าคนร้ายตรงหน้าบีบหักเอา
“มีแค่นี้หรือ?” เฉาเฟยเลิกคิ้ว
โหวซานทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ พลางโบกมืออย่างลนลาน
“มีแค่นี้จริง ๆ! ต่อให้ให้ความกล้าผมอีกสิบเท่า ผมก็ไม่กล้าปิดบังท่านเฉาหรอกครับ!”
“เจ้าโจวกลัวหัวหน้าหลินเอาผิด เลยไม่กล้าลงมือแข็งกร้าวเด็ดขาด!”
เฉาเฟยแค่นเสียงเย็นชา ก่อนยื่นมือไปหยิบไฟแช็กพลาสติกจากกระเป๋าเสื้อของโหวซาน
แชะ แชะ
เปลวไฟลุกวาบขึ้นในตรอกแคบ ส่องใบหน้าเรียบนิ่งของเฉาเฟยให้เห็นชัด
โหวซานคุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เฉาเฟยย่อตัวลง มือซ้ายวางบนแขนขวาของโหวซาน
“เจ้าเต๋อจู่อยากสืบความเป็นมาของฉัน ก็ให้มันมาด้วยตัวเอง”
“ส่งหมาเฝ้าบ้านมาเดินวนอยู่ข้างหลังแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง?!”
โหวซานเพิ่งจะอ้าปากขอร้อง เฉาเฟยก็ออกแรงบิดมือขวาอย่างฉับพลัน!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกลั่นชวนขนลุกดังก้องไปทั่วตรอก!
ข้อมือขวาของโหวซานห้อยลงทันที ข้อต่อถูกบิดจนหลุดออกจากตำแหน่ง!
“อ๊าก!”
โหวซานร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด กลิ้งเกลือกไปกับพื้น
เฉาเฟยฟาดฝ่ามือกลับไปตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง ทำให้โหวซานกลืนเสียงร้องลงคอไปทั้งอย่างนั้น
“หุบปาก ถ้าร้องอีก ฉันจะบิดกรามนายให้หัก”
โหวซานกุมข้อมือที่หลุดของตัวเอง ร่างกายกระตุกเป็นระยะ เหงื่อเย็นซึมจนเสื้อแขนสั้นด้านหลังเปียกชุ่ม
“กลับไปบอกเจ้าเต๋อจู่”
เฉาเฟยโยนไฟแช็กลงบนตัวโหวซาน แล้วมองเขาจากเบื้องสูง
“ถ้าอยากค้าขายอาหารทะเล ก็ไปเสนอราคาที่ท่าเรืออย่างถูกต้อง”
“ถ้ายังกล้าใช้วิธีสกปรกอย่างสะกดรอยตามอีก ครั้งหน้า สิ่งที่ฉันบิดให้แหลกจะไม่ใช่ข้อมือ แต่เป็นคอของเจ้าเต๋อจู่!”
โหวซานพยักหน้ารัว น้ำตากับน้ำมูกเปรอะเต็มหน้า
“ก่อนจะไสหัวไป ยื่นมือออกมา” เฉาเฟยพูดเสียงเรียบ
โหวซานตัวสั่นงันงก ค่อย ๆ ยกมือข้างที่ยังดีขึ้นมาอย่างหวาดกลัว
“ไม่ใช่ข้างนี้ อีกข้าง”
“……”
โหวซานสูดหายใจลึกหลายครั้ง ไม่กล้าลืมตา แล้วเปลี่ยนมายื่นแขนข้างที่บาดเจ็บให้
เฉาเฟยคว้าข้อต่อที่หลุดไว้ แล้วดึงไปข้างหน้า ก่อนจะผลักกลับเข้าที่!
กร๊อบ!