สุรานั้นเป็นสุรายา เขาแช่มันไว้เป็นพิเศษ ใส่ทั้งเก๋ากี้และตังกุยเพื่อบำรุงหยางในไต
หลังจากดื่มหมด ในระหว่างรอให้ฤทธิ์ยาออกฤทธิ์ หลินเซียวก็ล้วงห่อผ้าสีแดงออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้นางตรงหน้า
“นี่มัน...” หยางหว่านฉิงไม่เข้าใจ
“เปิดดูสิ”
นางรับมา นิ้วสั่นเล็กน้อยขณะแก้ห่อผ้าออก
ข้างในเป็นสีทองอร่ามระยิบระยับ กำไลทอง ต่างหูทอง แหวนทอง สะท้อนแสงเทียนเป็นประกายนวลตา
หยางหว่านฉิงนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นช้าๆ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
ครู่ใหญ่ต่อมา นางจึงเอ่ยเสียงสั่น “ท่าน...ท่านพี่...มันล้ำค่าเกินไปแล้ว...”
“ในใจข้า เจ้าล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำพวกนี้ร้อยเท่าพันทวี”
พูดพลาง หลินเซียวก็ลงมือสวมกำไลและแหวนให้แก่นางด้วยตัวเอง
น้ำตาของหยางหว่านฉิงร่วงลงมาในที่สุด
นางก้มมองกำไลทองหนักอึ้งบนข้อมือ แล้วเงยหน้ามองเขา นัยน์ตาคลอไปด้วยประกายน้ำตา ทว่ามุมปากกลับยกยิ้ม “ท่านพี่... ชีวิตก่อนหน้าของหว่านฉิงราวกับมีเมฆหมอกมืดครึ้มบดบังดวงตะวัน ไม่เห็นแสงสว่าง จนกระทั่งได้พบท่านพี่ ถึงได้เห็นฟ้ากระจ่างอย่างแท้จริง”
พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ นางก็โน้มตัวเข้าใกล้ แล้วจูบลงบนริมฝีปากของเขาแผ่วเบา
มันเบาบาง รวดเร็ว ดั่งปีกผีเสื้อแตะผิวน้ำ
ทว่าสัมผัสอบอุ่นอ่อนนุ่มนั้น พ่วงด้วยรสเค็มปร่าของน้ำตา ทำให้หัวใจของหลินเซียวสั่นไหว
พอจูบเสร็จ ใบหน้าของหยางหว่านฉิงก็แดงซ่านไปหมด
นางหลุบตาลง นิ้วมือสั่นเทาเริ่มปลดกระดุมปมชุดแต่งงาน
เม็ดหนึ่ง สองเม็ด... ชุดแต่งงานสีแดงร่วงหล่นจากบ่า เผยให้เห็นชุดชั้นในสีขาวนวลด้านใน
นางลุกขึ้น ปลดชุดชั้นในออกอีก เหลือไว้เพียงเอี๊ยมสีแดงอมชมพู
ใต้แสงเทียน เรือนร่างของนางอวบอิ่มเต็มตึง ผิวพรรณขาวดุจหิมะ เอวบางเพรียว
นางกัดริมฝีปาก ไม่กล้ามองหลินเซียว แล้วเดินเร็วๆ ไปที่ข้างแคร่ดิน เปิดผ้าห่มแล้วมุดเข้าไป ห่อหุ้มร่างของตนไว้แน่นหนา เผยให้เห็นเพียงใบหน้าอันแดงก่ำ
“ท่าน...ท่านพี่...” เสียงของนางเขินอาย “ดับไฟทีเถิด...”
ลูกกระเดือกของหลินเซียวขยับขึ้นลง แล้วตอบรับ “อ้อ” เบาๆ ก่อนเป่าเทียนแดงดับ
ภายในห้องพลันมืดลงฉับพลัน มีเพียงแสงจันทร์นอกหน้าต่างที่ลอดเข้ามา สะท้อนให้เห็นโครงร่างเลือนราง