หลินเซียวอุ้มซูซินเยว่เข้าห้องข้าง
ในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านกระดาษบานหน้าต่าง สะท้อนเงาเลือนราง
เฟยเยี่ยนและเหล่งชิงเสวี่ยนอนหลับสนิทบนแคร่ดิน หายใจสม่ำเสมอ
แคร่ดินไม่ใหญ่ นอนสามคนก็ดูอึดอัดแล้ว
หลินเซียววางซูซินเยว่เบาๆ ด้านนอก แล้วตนนั่งริมขอบเตียง ก้มลงมองนาง
แสงจันทร์สาดส่องรางๆ ลงบนใบหน้านาง
แก้มนางแดงเรื่อ ดวงตาฉ่ำวาว ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจพ่นออกมามีกลิ่นสุราผสมความหวานละไม
ท่วงท่านี้ยามนี้ กับยามปกติที่อ่อนหวานสง่างามราวกับคนละคน แฝงไว้ด้วยความงามเย้ายวนไร้ขีดจำกัด
"ซินเยว่" หลินเซียวกระซิบ ปลายนิ้วลูบไล้แก้มนางเบาๆ "เจ้างดงามนัก"
ซูซินเยว่ตัวสั่นเล็กน้อย พูดเสียงแผ่ว "ท่านหลิน... อีกครู่ต้องรีบเข้าไว้ อย่าให้ถูกน้องสาวทั้งสองพบเด็ดขาด..."
หลินเซียวลูกกระเดือกขยับ "อืม... อืม..."
แต่ทว่า หลินเซียวปากบอกว่าดีดีดี ร่างกายกลับไม่ขยับเขยื้อน
เขาเพียงนั่งสงบข้างเตียง แววตาอ่อนโยนมองนาง
ความเร่งรีบร้อนรนเมื่อครู่นอกห้อง ตอนนี้ไร้ร่องรอยหายไปหมด กลับเหมือนบัณฑิตผู้สุภาพสงบเสงี่ยม
ครานี้ซ้ำทำให้ซูซินเยว่ร้อนใจขึ้นมา
นางกัดเรียวปาก นิ้วมือกำมุมผ้าห่ม ดวงตาฉ่ำวาวมากขึ้น แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
ความสงวนท่าทีของสตรีดั่งกำแพงซึ่งมองไม่เห็น กักขังนางไว้ที่เดิม
หลินเซียวมองท่วงท่าอย่างนี้ของนาง ความยินดีในใจแผ่ซ่านอย่างเงียบงัน
เขาชอบเห็นซินเยว่ร้อนใจ เห็นนางดิ้นรน เห็นแววตาที่แฝงไว้ด้วยความนัยที่อยากพูดแต่ก็ห้ามใจไว้
ในที่สุด ซูซินเยว่ก็เหลือจะอดทน
นางยันตัวลุก กางแขนโอบรอบต้นคอเขา กระชากเขาเข้าใกล้
หลินเซียวถือโอกาสก้มศีรษะ ฝังหน้าลงในซอกคอนาง สูดดมกลิ่นกายพิเศษเฉพาะของนาง
เสื้อผ้าถูกถอดออก หลินเซียวมุดเข้ากลางผ้าห่มอุ่นไอของซูซินเยว่
สองคนแนบชิดกัน สัมผัสหัวใจเต้นของอีกฝ่าย
ขณะหลินเซียวเตรียมช่วงชิงคืนแรกของนางไป...
"อืม..."
เฟยเยี่ยนพลิกตัว พูดพึมพำไม่ชัด "เฒ่า... มาเร้ว..."
หลินเซียวตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ทุกท่วงท่าหยุดกึกลงกะทันหัน
เขากลั้นลมหายใจ เหงื่อเม็ดละเอียดเกาะบนหน้าผาก
เฟยเยี่ยนก็พึงพึมพำอีก "คุกเข่า... คุกเข่าเร็วเข้า..."
หลินเซียว "..."