เซี่ยเถากับโจวเหย่เดินตามยามเข้าไปด้านใน
จะว่าไปแล้ว บ้านพักของผู้บริหารย่อมไม่เหมือนที่อื่นจริง ๆ บ้านแต่ละหลังเป็นคฤหาสน์หลังเล็กแยกเป็นสัดส่วน แถมยังมีลานกว้างส่วนตัว ดูโปร่งโล่งสว่างตา ทั้งยังรับแสงได้ดีมาก
ระหว่างทางพวกเขาพบผู้คนอยู่เป็นระยะ เพียงเห็นบรรยากาศและท่วงท่าของคนเหล่านั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้บริหาร
เซี่ยเถากับโจวเหย่ไม่กล้ามองไปรอบ ๆ ตามใจ กลัวจะเสียมารยาท คนที่พักอยู่ในบริเวณบ้านพักของเขตทหารแห่งนี้ล้วนไม่ธรรมดา ต่อให้เป็นคนที่ตำแหน่งต่ำที่สุด ก็ยังสูงกว่าโจวเหย่มากนัก
เดินกันมาพักใหญ่ ในที่สุดทั้งคู่ก็มาหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงาม
“ที่นี่คือบ้านของผู้บังคับบัญชาโจว พวกคุณเข้าไปเถอะ ฉันไม่เข้าไปด้วยแล้ว”
“พอถึงหน้าประตู อย่าลืมกดกริ่งนะ จะมีทหารเวรหรือแม่บ้านออกมาเปิดให้”
ผู้บริหารระดับผู้บังคับบัญชาโจว ย่อมมีทหารเวรกับแม่บ้านคอยดูแลอยู่ข้างกาย
“ขอบคุณนะสหาย รบกวนแล้ว” โจวเหย่พยักหน้า
ยามจากไปอย่างรวดเร็ว หลังจากอีกฝ่ายเดินลับไปแล้ว
โจวเหย่เดินไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ของลานบ้านที่ล้อมคฤหาสน์หลังนั้นไว้ แล้วก้ม ๆ เงย ๆ สำรวจตรงนี้ทีตรงนั้นที
เขาลองหาดูอยู่นาน แต่กลับไม่เห็นกริ่งที่คนเมื่อครู่พูดถึงเลย
เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ กำลังคิดว่าจะตะโกนเรียกคนออกมาดีไหม
เซี่ยเถาทนดูต่อไม่ไหว กลัวโจวเหย่จะพาเธอขายหน้าตามไปด้วย