มื้อนี้หวงซิ่วอิงคอยคีบอาหารใส่ชามให้โจวเหย่กับเซี่ยเถาแทบตลอดเวลา
อาหารในชามของทั้งคู่พูนสูงจนเกือบกลายเป็นภูเขาลูกย่อมแล้ว แต่หวงซิ่วอิงก็ยังคิดว่าไม่พอ จึงคีบเนื้อเพิ่มให้พวกเขาอีก
“มา กินอีกหน่อยสิ”
เซี่ยเถาไม่เคยกินจนอิ่มแน่นขนาดนี้มาก่อน ท้องกลมป่องจนใครเห็นก็คงนึกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์
แต่มื้อนี้อร่อยจริง ๆ ไม่มีจานไหนที่ไม่อร่อย ทุกอย่างล้วนเป็นอาหารชั้นดีทั้งนั้น
มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนหวงซิ่วอิงกำลังป้อนอาหารให้พวกเขาสองคนราวกับเป็นหมาแมวจรจัด กลัวเหลือเกินว่าพวกเขาจะหิว
ต่อให้พวกเขาบอกว่าพอแล้ว พอแล้ว หวงซิ่วอิงก็ยังคีบอาหารใส่ชามไม่หยุด
โจวเหย่กลั้นไม่ไหว เรอเสียงดังลั่นออกมาต่อหน้าทุกคน
เอิ๊ก~
เสียงดังมาก ดังสนั่นเลยทีเดียว
พอเรอออกมาได้ ในที่สุดก็รู้สึกสบายขึ้น
โจวเหย่ยังลูบท้องตัวเอง แล้วหยิบชาตรงหน้าขึ้นมาดื่มแทนน้ำ เขาซดอึก ๆ เพียงสองสามทีก็ดื่มจนหมด
ทั้งห้องรับแขกเงียบกริบลงในพริบตา มีเพียงเสียงซดน้ำของเขาที่ดังก้องอยู่
ทุกคนต่างหันมามองโจวเหย่โดยไม่รู้ตัว
เซี่ยเถา “……”
เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอื้อมมาดึงชายเสื้อโจวเหย่าใต้โต๊ะเบา ๆ เป็นเชิงให้เขาสำรวมหน่อย
ชานี่เป็นหลงจิ่งก่อนฤดูฝนชั้นดี คนอื่นจิบทีละนิดเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติ
แต่เขากลับเอามาดื่มเหมือนน้ำเปล่า
แค่ดื่มเหมือนน้ำก็ว่าไปอย่าง ยังส่งเสียงซดดังอึก ๆ แบบนี้อีก