แต่เซี่ยเถานั่งอยู่ใต้ร่มไม้ ไม่มีแก่ใจจะกินอะไรเลยสักนิด ดวงตาจับจ้องโจวเหย่ที่เบียดฝูงชนเข้าไปอ่านประกาศไม่กะพริบ
ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งคาดหวัง จนฝ่ามือชื้นเหงื่อไปหมด
โจวเหย่อาศัยฝีมือที่เหนือชั้น เบียดเข้าไปได้ในพริบตา
ไม่นานเขาก็กลับมา
เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินออกมา สีหน้าของเขาไม่บ่งบอกอารมณ์ใด เซี่ยเถาก็ยิ่งใจเต้นระทึก รีบถามขึ้นทันที
“เป็นยังไงบ้าง สอบติดไหม?”
โจวเหย่นั่งลงข้างเซี่ยเถา หยิบกระติกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียว ก่อนจะกลืนน้ำลงคออึก ๆ
มาถึงตอนนี้ เขากลับยิ่งสงบนิ่งกว่าเดิม
“ต้องสอบติดอยู่แล้ว”
“พวกเราทุ่มเทกันมาตั้งหนึ่งเดือน ถ้าขนาดนี้ยังสอบไม่ติด ฉันก็เก็บข้าวของกลับบ้านนอกไปทำนาตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า”
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองไม่มีความสามารถ ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าห้องสอบและได้รับข้อสอบมา เขาก็รู้แล้วว่าการเข้าโรงเรียนนายร้อยของตัวเองต้องสำเร็จแน่
เพราะอย่างนั้นช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาจึงไม่ร้อนใจเลย แม้แต่เช้าวันนี้ที่ผลสอบออกแล้วก็ยังไม่กังวล
เซี่ยเถาตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ดวงตาเป็นประกายวาบ รีบคล้องแขนโจวเหย่ไว้
“ดีจังเลย ดีจังเลย”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณทำได้”
“ที่ฉันสอบติดได้ก็ต้องขอบคุณคุณด้วย หัวข้อสำคัญที่คุณช่วยติวให้ ออกสอบทั้งหมดเลย”
โจวเหย่ยื่นมือไปลูบท้องภรรยาเบา ๆ