“เรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นที่บ้าน พวกเขาก็ต้องกลับมาจริง ๆ นั่นแหละ” โจวเหย่เลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
ถ้าพวกเขาไม่กลับมาสิ ถึงจะแปลก
วันนี้ทั้งหวงซิ่วอิงและโจวเฟิงต่างก็ไม่ได้พูดถึงโจวหวยต่อหน้าเขา
เก้าในสิบคงคิดจะรั้งพวกเขาสองคนไว้
ส่วนที่เรียกโจวหวยกลับมา ก็คงเพราะอยากจัดให้ทั้งคู่ได้นั่งด้วยกัน จะได้กระชับความสัมพันธ์ฉันพี่น้องให้ดีขึ้น
“ไม่เป็นไรหรอก พวกเขากลับมาก็ให้กลับมาเถอะ กลับมาน่ะดีแล้ว”
อย่างที่เขาว่ากัน อยู่ไกลก็คิดถึง อยู่ใกล้ก็ชวนเบื่อ
ถ้าโจวหวยอยู่ต่างถิ่นตลอด สองสามีภรรยาหวงซิ่วอิงก็คงเอาแต่คิดถึงเขา อย่างไรเสียเด็กคนนี้ก็เป็นลูกที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ความผูกพันหลายปีขนาดนี้ จะหายไปในพริบตาเพียงเพราะสายเลือดได้อย่างไร
แต่ถ้าโจวหวยกลับมา ระหว่างพวกเขาก็จะมีทั้งตัวจริงและตัวปลอม ย่อมเกิดความขัดแย้งขึ้นแน่ ไม่มีทางอยู่ร่วมกันอย่างสงบได้ ตั้งแต่แรกก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ขอแค่ใช้ความขัดแย้งนี้ให้เป็นประโยชน์ ทำให้สองสามีภรรยาหวงซิ่วอิงกับโจวเฟิงผิดหวังในตัวโจวหวย ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา โจวเหย่ก็สะดุ้งวาบไปทั้งตัว รู้สึกว่าตัวเองดูใจร้ายอยู่บ้าง คล้ายตัวร้ายตัวใหญ่ที่คอยวางแผนเล่นงานตัวเอกในเรื่องเล่าอยู่บ่อย ๆ
พอสงบใจลงแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าคล้ายจริง ๆ
แต่เขาก็แค่อยากเอาสิ่งที่เดิมทีเป็นของตัวเองกลับคืนมาเท่านั้นนี่นา