เซี่ยเถามองหม่าเสี่ยวหลาน ก่อนชะงักไปเล็กน้อย
“บางที...บางทีเขาอาจกลัวว่าเธอจะรังเกียจแผลบนใบหน้าของเขาก็ได้?”
“หา?” หม่าเสี่ยวหลานชะงักไป ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“คงไม่หรอก เขาไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย”
เธออยู่ในเขตบ้านพักทหารเดียวกับโจวอวิ๋น แม้เมื่อก่อนจะไม่ค่อยสนิทกัน แต่ก็พอรู้จักนิสัยของอีกฝ่ายอยู่บ้าง ปกติเขาไม่ค่อยใส่ใจหน้าตา ใช้ชีวิตเรียบง่ายไม่พิถีพิถัน
จะไปใส่ใจความคิดคนอื่นได้ยังไง?
เซี่ยเถาเตือนมากพอแล้ว หากพูดต่อไปคงเกินพอดีและไม่เหมาะนัก
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเรื่องระหว่างสามีภรรยา ควรปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง
“จริงสิ เสี่ยวหลาน ผิงผิงกับอันอันที่บ้านเป็นยังไงบ้าง พวกเขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
หม่าเสี่ยวหลานถูกดึงความสนใจไปเรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว
“อันอันไม่เป็นไร ไม่ร้องไห้ไม่งอแง แต่ไม่รู้ทำไมช่วงหลายวันนี้ผิงผิงถึงกินอะไรไม่ค่อยลง”
“จริงเหรอ เด็กเป็นอะไรหรือเปล่า?” เซี่ยเถาร้อนใจขึ้นมาทันที อดเป็นห่วงไม่ได้
“ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร มีป้าหยางอยู่ทั้งคน”
โจวเหย่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้พลอยเป็นห่วงขึ้นมาด้วย ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่วางใจเด็กน้อยสองคนที่บ้าน