เซี่ยเถา: “……”
แม่สามีสุดยอดจริง ๆ แม่สามีช่างเด็ดขาดเหลือเกิน
ตามปกติแล้วเธอควรปฏิเสธ หรือไม่ก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลเสียก่อน แบบนั้นถึงจะเป็นท่าทีของสะใภ้ที่อ่อนโยนและใจดี
แต่พอนึกถึงวันนี้ที่เธอกับโจวเหย่ถูกต่อว่าจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แถมพ่อสามียังลำเอียงอยู่เสมอ
เซี่ยเถาจึงยิ้มรับอย่างไม่ลังเล
“ขอบคุณค่ะคุณแม่”
ในเมื่อเป็นน้ำใจจากผู้ใหญ่ เธอที่เป็นผู้น้อยจะปฏิเสธได้อย่างไร รับไว้เถอะ
สีหน้าของหวงซิ่วอิงผ่อนคลายลงไม่น้อย
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก คนพวกนั้นที่มาวันนี้ พวกเธอก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
“แม่จะรีบจัดการให้พวกเขาออกไป จะไม่ปล่อยให้มาปรากฏตัวต่อหน้าลูกกับเสี่ยวเหย่อีก”
“ส่วนเซี่ยเหมย ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกเธอว่าพี่สะใภ้แล้ว อีกไม่นานเธอก็ไม่ใช่สะใภ้ตระกูลโจวแล้ว ถือว่าเธอได้รับผลกรรมที่ก่อไว้”
เซี่ยเถาไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
หลังแยกจากหวงซิ่วอิง เซี่ยเถาตั้งใจจะกลับ แต่จู่ ๆ ก็ถูกพยาบาลสาวที่ไม่รู้จักเรียกไว้
“สหายเซี่ยเถา มีคนฝากฉันเอาสิ่งนี้มาให้คุณค่ะ”
จู่ ๆ กระดาษแผ่นหนึ่งก็ถูกยัดใส่มือเซี่ยเถา
เธอเปิดดู เห็นลายมือที่คุ้นเคย
ถึงอย่างไรตอนนั้นพวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนทางจดหมาย เขียนจดหมายถึงกันมาตั้งหลายปี จะไม่คุ้นเคยได้อย่างไร
ในกระดาษเขียนชวนเธอไปพบกันที่ห้องผู้ป่วย
พอเห็นข้อความ เซี่ยเถาก็รู้สึกงุนงง