เซี่ยเหมยเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ตั้งแต่แต่งงานกับเสี่ยวหวยมา ก็เอาแต่ถ่วงขาเขาทุกวัน ก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน จนทั้งบ้านไม่มีวันสงบสุข
หย่ากันก็ดีแล้ว หย่าแล้วค่อยหาคนใหม่ ยังไงก็ต้องดีกว่าเซี่ยเหมย
ในเขตบ้านพักของพวกเรามีสาว ๆ วัยรุ่นนิสัยดีตั้งหลายคน แถมยังชอบเสี่ยวหวยของบ้านเราอีก หลังหย่าแล้วเสี่ยวหวยไม่ต้องกลัวว่าจะหาแฟนไม่ได้หรอก
ได้ยินพ่อแม่สามีพูดแบบนั้น หัวใจของเซี่ยเถาก็ค่อย ๆ หนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ เธอมองชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง
สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แถมยังมองมาทางเธอด้วย
ช่างวางแผนได้แยบยลจริง ๆ
กลยุทธ์นี้เรียกได้ว่ารุกก็ได้ ถอยก็ยังได้ ไม่ว่ายังไง สุดท้ายเขาก็ไม่เสียอะไรเลย
แถมยังไม่ต้องมีเซี่ยเหมยที่คอยถ่วงขาเป็นภาระอีก ต่อให้โยนลูกให้พ่อแม่สามีดูแลอย่างเปิดเผยก็ยังได้
เวลาผ่านไป เด็กที่เลี้ยงมากับมือกับเด็กที่คนอื่นเลี้ยงให้ จะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ?
เพราะโจวหวยนี่แหละคือตัวอย่างที่ดีที่สุด ดูท่าแล้วตอนนี้เขาก็อยากให้ลูกชายของตัวเองเป็นข้อยกเว้นในรุ่นหลานเหมือนกัน
เซี่ยเถาลองคิดดูดี ๆ แล้วก็รู้สึกว่าทุกอย่างเหมือนจะมีเค้าลางมาก่อน ตั้งแต่ตอนที่พวกเธอเพิ่งมาอยู่ตระกูลโจว พวกเธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมโจวอวิ๋นถึงเกลียดพี่ชายคนโตขนาดนั้น
ตอนนี้ดูแล้ว โจวอวิ๋นสู้โจวหวนไม่ได้จริง ๆ อีกฝ่ายมีวิธีการเหนือชั้นเกินไป
สมกับเป็นลูกที่พ่อสามีซึ่งเป็นผู้บัญชาการเลี้ยงดูมากับมือ ทั้งพร่ำสอนและอบรมมาหลายปี แถมยังใส่ใจฟูมฟักมาตลอด