หลีซิ่วลี่รินน้ำให้ผู้บัญชาการกองพลหลิวหนึ่งแก้ว แล้ววางลงบนโต๊ะ
“เหล่าหลิว เกิดอะไรขึ้นหรือ? ดื่มน้ำก่อนสักหน่อย จะได้หายตกใจ”
ผู้บัญชาการกองพลหลิวกระดกน้ำอุ่นเข้าไปอึกใหญ่ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบห้อง
ผลคือ เมื่อมองไปรอบหนึ่ง เขาเห็นสามีภรรยาตระกูลเซี่ยที่กำลังมองเขาด้วยสีหน้าร้อนใจ ทั้งยังเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งขมวดคิ้วอยู่บนโซฟา แต่กลับไม่เห็นคนที่เป็นศูนย์กลางของเรื่องที่เขาตั้งใจจะพูดในวันนี้
เขาเคาะประตูนานขนาดนั้น ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็คงตื่นแล้ว แต่เจ้าหล่อนกลับยังนอนหลับอยู่ได้! ตกลงมีสำนึกระแวดระวังบ้างไหมเนี่ย!
เขาสูดหายใจลึก “เซี่ยหลีอยู่ไหน? เรียกเธอออกมาฟังด้วย ฉันมีเรื่องจะบอกคนในครอบครัวพวกคุณ”
เมื่อเซี่ยเจี้ยนกั๋วได้ยินผู้บัญชาการกองพลหลิวเอ่ยถึงลูกสาวของตน ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย หลานชายคนโตของบ้านที่แทบไม่เคยผ่านการฝึกทหารยังถูกเสียงเคาะประตูปลุกตื่น ส่วนลูกสาวที่เป็นทหารแท้ ๆ กลับนอนเหมือนตาย แถมจงใจไม่ยอมออกมา เป็นใครก็ต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?
หรือจะให้เขาอธิบายว่าทุกเช้าลูกสาวบ้านเขาก็เป็นแบบนี้ เรียกอย่างไรก็ไม่ยอมลุก?
เมื่อนึกถึงภาพที่ตัวเองเคาะประตูเรียกทุกเช้าแต่เปิดไม่เข้า เขาก็ไม่อาจขายหน้าเรื่องนี้ต่อหน้าคนนอกได้ จึงเหลือบมองภรรยาอย่างแนบเนียน
หลีซิ่วลี่เข้าใจทันที “คุณดื่มน้ำก่อนสักอึกนะคะ ฉันจะไปเรียกเธอออกมา”