เซี่ยหลีพับแขนทับอก พิงตัวลงบนแท่นพูด มองผู้แทนประเทศหมีด้วยสายตาเฉื่อยชา แล้วพูดต่อไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงเบาหวิวว่า "แต่เธอต้องเข้าใจให้ชัดข้อหนึ่งนะ ในขณะที่เธอโจมตีหัวเซี่ย ก็ต้องฆ่าฉันให้ตายไปด้วย
ถ้าฆ่าฉันไม่ตาย ประเทศทุกประเทศที่ลงมือร่วมสงคราม จะไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีดาวเทียม กระทั่งไม่มีไฟฟ้าใช้ กำลังประเทศกับเศรษฐกิจก็อย่าฝันว่าจะพัฒนาต่อได้
เธอกล้าขู่ฉันขนาดนี้ เพราะประเทศเธออยู่ใกล้เราใช่ไหม?"
เซี่ยหลีจ้องผู้แทนประเทศรัสเซียไม่กระพริบตา แววตานั้นเปี่ยมความกดดันที่ไม่มีทางโต้แย้งได้
น้ำเสียงของเธอเล่นหูเล่นตา ราวกับกำลังเล่าเรื่องสนุก ๆ สักเรื่อง แต่คำที่พูดออกมากลับทำให้ทุกคนในห้องขนลุกวูบไปทั้งหลัง
"เธอลองเดาดูสิ ถ้าฉันพาคณะของฉันทั้งหมดแยกออกจากหัวเซี่ย โดยมีข้อเรียกร้องเดียวคือทวงคืนจากพวกที่เคยรุกรานประเทศของเรา จะมีมหาอำนาจทางทหารสักประเทศ หรือประเทศรวย ๆ สักประเทศ ยอมรับคนกลุ่มนี้ของฉันไหม?
ที่พวกเรายังอยู่กับหัวเซี่ยทุกวันนี้ ก็เพราะเราเกิดที่นี่ โตที่นี่ ครอบครัวของเราก็อยู่ที่นี่ ที่แห่งนี้คือประเทศบ้านเกิดของเรา
แต่พอเราไม่อยู่กับหัวเซี่ยแล้ว ด้วยระดับการวิจัยของพวกเรา ไปตั้งรกรากที่ประเทศไหนก็เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ร่มเงาได้ทั้งนั้น
ขอแค่คณะของฉันยังไม่ตายหมด แม้ไม่มีประเทศไหนรับเราไว้ เราก็ยังเลือกหาที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา แม้กระทั่งลึกเข้าไปในป่าใหญ่เพื่อทำการวิจัยของเราต่อได้"
น้ำเสียงของเธอกลับเป็นแววลึกลับ "ท้ายที่สุด— ด้วยความเข้าใจของฉันเรื่องดาวเทียมและอินเทอร์เน็ต แม้ฉันจะบุกเข้าไปในประเทศไหนของพวกเธอก็ตาม พวกเธอก็ไม่มีทางรู้ตัว ใช่ไหมล่ะ?"
คำขู่ที่เปิดเผยไม่ปิดบังของเซี่ยหลีทำให้สีหน้าของเหล่าคนต่างชาติทั้งห้องบูดเบี้ยว มีคนที่โกรธจนร่างสั่นระริก ฟันขบแน่นจนดังกร๊วก เหลือเพียงดวงตาคู่อาฆาตที่ดูเหมือนจะเป็นของกลางของทุกคน สายตาที่ทุกคนมองเซี่ยหลีเหมือนกันเป๊ะ