เซี่ยหลีไม่ได้โกรธแค้นผู้อำนวยการเซี่ยมากเท่ากับฝ่ายผู้บัญชาการกองทัพเหริน เพราะผู้อำนวยการเซี่ยดูแลแต่เรื่องในสถาบันวิจัย จะไปก้าวก่ายเรื่องฝั่งกองทัพก็ไม่ถึงมือ
แถมแม้จะชื่อว่าบริหารสถาบันวิจัย แต่ในความจริงเขาก็ทำหน้าที่เป็นเหมือนแผนกสนับสนุนหลังบ้านมากกว่า ไม่อย่างนั้นก่อนหน้านี้เขาก็ไม่พยายามให้คนไปปราบปรามความขุ่นเคืองของนักวิจัย "มียศมีบารมี" หรือไม่ก็ระงับความโกรธของสาธารณชน
ตอนนี้เซี่ยหลีเพียงขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ปฏิเสธทันที "ย้ายไปที่ไหน"
ผู้อำนวยการเซี่ยตอบ: "ประมาณโซนเนินทรายทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
ทางนั้นมีฐานวิจัยขีปนาวุธพอดี คอยทดลองยิงปืนใหญ่เป็นระยะ เราไปอยู่ตรงนั้นความลับสูงสุด แม้จะทำการทดลองก็มีฐานขีปนาวุธคอยบังหน้า ไม่มีทางถูกจับได้"
เซี่ยหลี: ...
เซี่ยหลีสูญเสียความฝันใฝ่ต่อ "เป้าหมายการย้าย" ทันที
ถ้าย้ายสถาบันวิจัยไปเมืองหลวง ล่ะก็เธออาจพาลูกชายเดินต๊อกแต๊กกลับเมืองหลวงไปสูดกลิ่นความเป็นมนุษย์สักหน่อยก็ได้
ยังไงก็ตามฝ่ายลู่ติ้งหยวนนี่พ่อค้ายาเสพติดตายไปเกือบหมดแล้ว ความแค้นในแบบที่มองเห็นก็ถือว่าชำระแล้ว ยังได้หลักฐานมากอง ไล่ตรวจลงไปทีละคน มีโอกาสสูงมากที่จะไล่ถึงตัวผู้อยู่เบื้องหลังได้เร็ว ๆ นี้
ทุกอย่างแค่เรื่องเวลา จะให้เธอพาลูกกลับไปก่อนก็ไม่เป็นไร
แต่ถ้าให้ไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือที่แห้งแล้งยิ่งกว่าทางนี้อีก นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง
เธอไม่กระพริบตาแม้แต่นิดเดียว ตัดบทปฏิเสธผู้อำนวยการเซี่ยเด็ดขาด "ไม่ย้ายค่ะ"