พูดพลางเปลี่ยนเรื่องไปว่า "การส่งของขวัญต้องส่งของที่มีระดับมีรสนิยมหน่อย"
"เรื่องนี้แกทำง่ายอยู่แล้ว ยังไงปู่แกก็เป็นนายพล หาของที่คนทั่วไปไม่มีได้ไม่ใช่เรื่องยาก เธอจะไม่มองแกสูงขึ้นบ้างเหรอ?"
"ซื่อๆ บากบั่นขยันทำงานเพียงอย่างเดียว แต่ไม่รู้จักหาความแปลกใหม่ มันไม่มีอนาคตหรอก"
ลู่ติ้งหยวนนึกถึงของที่ตัวเองส่งให้ช่วงนี้ นอกเสียจากของกินก็เป็นของกิน ทั้งคนจมอยู่ในความเงียบยาวนาน
"ข้อนี้ไม่ค่อยได้ผลกับพวกเรานัก เซี่ยหลีก็เป็นครอบครัวทหาร มีความรู้กว้างขวางไม่น้อย"
"ก่อนหน้านี้ฉันเคยส่งของมีค่าให้เธอ เธอบอกว่าไร้ประโยชน์ เลยไม่เอาเลยต่างหาก"
ไม่ใช่ว่าเขาชอบทำตัวจริงจังเกินไป ที่แท้เซี่ยหลีก็ไม่เหมือนสาวทั่วไปคนอื่นๆ จริงๆ นั่นแหละ
มู่เค่อจิ้นขมวดคิ้วถาม "แกส่งอะไรไป?"
ลู่ติ้งหยวนตอบ "ตอนพ่อฉันไปช่วยเหลือเกาหลีต้านอเมริกา ยึดได้นาฬิกาชื่อดังจากสวีเดน ที่ในประเทศไม่มีขาย แต่ราคาหลายพัน"
พูดจบก็เสริมอีกประโยค "เป็นของใหม่"
ตอนนั้นเขาบอกว่าจะให้เซี่ยหลีไว้ดูเวลา เซี่ยหลีแค่เหลือบมองแวบเดียว ก็บอกว่าใส่ข้อมือแล้วเกะกะ ไม่แม้แต่จะแตะต้อง
ที่จริงตอนแรกเขาคิดว่าจะเอาสมุดบัญชีเงินฝากให้เธอใช้จ่ายตามใจ เพราะของที่คนอื่นซื้อให้ยังต้องดูว่าเธอชอบไหม แต่ของที่ตัวเองซื้อให้ต้องชอบแน่นอน
แต่พอคิดดูก็รู้ว่าตอนนี้ส่งสมุดบัญชีเงินฝากไป เซี่ยหลีคงไม่เอาเหมือนกัน