ลู่ติ้งหยวนรู้สึกได้เสมอว่าท่าทีพร้อมลงมือของภรรยาไม่ใช่การล้อเล่น รอยยิ้มเจตนาร้ายแบบนั้นของเธอทำได้จริง
เขาเอียงตัวเข้าไปด้านหน้า คว้าแขนของเซี่ยหลีที่วางพาดอยู่บนตัก แล้วสอดมะม่วงที่ปอกจนเป็นรูปพรรณเข้าไปในมือเธอ พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ไม่เอาเป็นว่าเจ้าตรง ๆ เลย ว่าจะลอบสังหารนักวิทยาศาสตร์ของอเมริกาหรือรัสเซียสักคน ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมขนาดนี้"
รอยยิ้มบนใบหน้าเซี่ยหลียิ่งสดใสขึ้นไปอีก "ก็ไม่ถึงกับมีความเอนเอียงขนาดนั้น โยนความผิดให้เยอรมนีก็ได้
เพราะเรื่องสงครามโลกครั้งที่สอง ตอนนี้ทั้งรัสเซียและอเมริกาจับตาดูเยอรมันแน่นหนาขนาดนั้น เพียงแค่เยอรมนีมีความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้าฝ่ายตะวันออกเกิดเรื่อง อเมริกาต้องเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง รัสเซียย่อมไม่ยอมง่าย ๆ ถ้าฝ่ายตะวันตกเกิดเรื่อง รัสเซียก็หลีกไม่พ้นความเกี่ยวข้อง อเมริกาก็ไม่มีทางยอมผ่านไปเฉย ๆ
ถึงตอนนั้นอาจทำให้อเมริกากับรัสเซียเปิดสงครามกันในเขตสมรภูมิอื่นด้วยซ้ำ
ไม่ต้องมาก แค่รบกันสิบยี่สิบปี ชาติที่ร่ำรวยแค่ไหนก็ต้องรบจนพังพินาศ"
ลู่ติ้งหยวน ได้แต่เงียบ
ลู่ติ้งหยวนไม่อยากคุยเรื่องสงครามกับภรรยาที่ดูความวุ่นวายไม่กลัวเรื่องใหญ่ เป็นที่สุดของอยากให้โลกแตกแล้ว กระทั่งรู้สึกว่าความคิดของเมียตัวเองมีปัญหาอย่างแรง
เขาสูดลมหายใจลึก มองเซี่ยหลีด้วยสีหน้าจริงจังหนักหน่วง น้ำเสียงเอาจริงเป็นพิเศษ
"คนธรรมดาต่างหากที่ลำบากที่สุดในสงครามตลอดกาล