ชายหัวโล้นวัยกลางคนเห็นเซี่ยหลีเข้าใจผิด สายตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจราวกับกำลังบอกว่า "พวกแกพวกหัวรุนแรงสุดโต่งนี่ตาถึงขั้นไม่มีตัวเลขในหัวเลยหรือไง!" พอเห็นท่าเธอกำลังจะเดินจากไปก็รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นโบกปัดไปมาอย่างลนลาน พลางกล่าวว่า "ไม่ไม่ไม่ ท่านอย่าเข้าใจผิด"
"ระหว่างเรากับอเมริกาคงไม่มีทางรบกัน อย่างน้อยตราบใดที่อเมริกายังไม่ลงมือกับเราก่อน ก็ไม่มีทางรบกันแน่นอน"
"อุปกรณ์ของเราเอาไปสู้เขาไม่ได้จริงๆ"
"ตอนนี้เป็นช่วงเริ่มต้นการปฏิรูปเปิดประเทศ เราก็เพิ่งจะเริ่มก้าวออกไปต่างประเทศ บรรดาผู้นำกองทัพได้เดินทางออกไปต่างประเทศ เห็นความประณีตของอาวุธภายนอกแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดกับความแตกต่าง ยิ่งเราไปรบกับพวกเขา ไม่เพียงแต่จะสูญเสียทรัพยากรทางการเงินและวัตถุอย่างมหาศาล ในขณะที่กำลังพลไม่เพียงพอก็เท่ากับเอาชีวิตของเหล่านักรบไปเดิมพัน"
"บางทีอาจจะเหมือนกับเมื่อหลายสิบปีก่อนที่หัวเซี่ยของเราสามารถรักษาแผ่นดินของเราไว้ได้ แต่จะให้ล้มประเทศมหาอำนาจโลกอย่างอเมริกาลงน่ะหรือ มันเป็นไปไม่ได้เลย"
"นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เราอยากเห็น"
พูดจบ ชายหัวโล้นคนนั้นเห็นว่าเซี่ยหลีดูทีท่าไม่มีทีท่าจะรีบไปไหน ก็กล่าวต่อด้วยความเจ็บปวดใจว่า "พวกเราไม่เคยคิดจะซื้ออุปกรณ์ที่ทันสมัยของยุโรปตะวันตกเป็นชุดใหญ่เพื่อเปลี่ยนอาวุธให้กองทัพเลยหรือ ก็นึกไม่ถึง"
"ทางกองทัพบก พวกเราเคยขอซื้อรถถังเลโอพาร์ด 2 ของเยอรมันตะวันตกและปืนต่อสู้รถถัง อยากได้เทคโนโลยีของพวกเขามาใช้ให้เป็นประโยชน์ แต่ทางตะวันตกสนใจแต่จะขายผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป ไม่ยอมถ่ายทอดเทคโนโลยีแกนกลาง อีกทั้งยังตั้งราคาแพงลิบลิ่ว เริ่มต้นก็เป็นหลักล้านหรือหลักสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ"
"ทางกองทัพเรือ พวกเราเคยซื้อเรือพิฆาตชั้น 42 ของอังกฤษ และพยายามนำเข้าเทคโนโลยีมาปรับปรุงเรือพิฆาต 051 แต่ฝ่ายนั้นก็แพงไม่แพ้กัน แถมยังไม่ยอมขายเทคโนโลยีแกนกลาง ขายแต่ตัวเรือสำเร็จรูป"