ไม่ต้องถึงกับเม้มปากแน่นราวกับเปลือกหอยที่ปิดสนิทก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ควรกัดแน่นเอาไว้ให้เหมือนกับเต่าที่อมอะไรแล้วไม่ยอมปล่อย
เซี่ยหลีถอนหายใจด้วยความจนใจและเสียดายเล็กน้อย "ผมไม่ได้ไปที่ตึกวิจัยมานานแล้วนะ"
"คราวที่แล้วที่ไปตึกวิจัยน่ะ แทบไม่รอดจากหนิวลี่ลี่มาเลย แทบจะกลายเป็นชู้กับสามีของนางไปแล้ว ฉันจะกล้าเข้าไปใกล้ได้ยังไง?"
"โชคดีที่บ้านที่เขาสองคนแบ่งกันอยู่นั้นไม่ได้อยู่ในครอบครัวทหารของเรา ไม่งั้นชีวิตฉันคงวุ่นวายกว่านี้แน่นอน"
ภรรยาของมู่เค่อจิ้นทนไม่ไหว ถูกคำพูดของเซี่ยหลีทำให้หัวเราะออกมาจนได้
นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เล่าขานกันเกี่ยวกับเซี่ยหลีและจ้าวไห่หนิงสามีภรรยา เรื่องที่น้องชายของตัวเองรักใคร่แต่ไม่สมหวัง ต้องคอยเข้าไปใกล้ชิดหญิงสาวอยู่ทุกวัน รวมถึงเฉินเจินเจินและลู่ติ้งหยวนที่แวะเวียนมาหาเซี่ยหลีอยู่เสมอ ภรรยาของมู่เค่อจิ้นก็รู้สึกว่าชีวิตในกองทัพของเซี่ยหลีนั้นวุ่นวายจริงๆ
นางยิ้มพลางส่ายหน้า แตะไหล่ของเซี่ยหลีเบาๆ เพื่อปลอบใจ แล้วไม่พูดอะไรอีก
เซี่ยหลีจบวงกินชาไปสั้นๆ แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงข่าวลือเรื่อง "เรือรบเถาเที่ย" ที่ภรรยาของมู่เค่อจิ้นพูดถึง
ภายใต้สถานการณ์ปกติ จะเอาหญิงแม่ลูกชาวบ้านที่มาเกาะติดนายทหารไปเชื่อมโยงกับเรือธาตุตะกละได้ยังไง?