บรรดานักวิจัยทั้งหลายพอได้ยินคำตอบของลู่ติ้งหยวน สายตาที่มองมาทางเขาล้วนเต็มไปด้วยความงุนงงและโกรธแค้น
แถมยังมีความรู้สึกประณามในใจแฝงมาเล็ก ๆ อีกชั้นหนึ่งว่า "คุณผู้ไม่รู้เรื่องนี่ รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดเรื่องอะไรอยู่ เข้าใจอะไรหรือเปล่า!"
แต่ตอนนี้ทุกคนกลัวกระทบกระเทือนเซี่ยหลี จึงไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงขึ้นมา
ทำได้เพียงแค่ขบเคี้ยวความขุ่นเคืองในใจ แล้วเลือกว่าจะรออยู่ต่อ หรือไม่ก็ออกไปตรวจสภาพวิถีจรวดข้ามทวีปบนจอเรดาร์ที่ลานด้านนอก
แต่ละคนต่างบ่นกระซิบในใจว่า ไม่เคยเห็นทหารแบบนี้ที่ไหน!! กลับไปต้องรายงานผู้บังคับบัญชาให้ชะงัก ดูซิว่าเขาทำงานกันแบบนี้ได้อย่างไร!?
ภายในห้องอุปกรณ์
หลังจากเซี่ยหลีให้ลู่ติ้งหยวนไล่ทุกคนออกไปหมดแล้ว เธอก็ไม่สนใจสถานการณ์ภายนอกอีกต่อไป
การแก้ปัญหาของขีปนาวุธนั้นสำหรับเธอไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ตอนนี้เธอตั้งใจจดจ่อกับความคิดทั้งหมดไว้ที่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์เพียงแห่งเดียว
ปมสำคัญตอนนี้คือคำว่า "เวลา" ถ้าฝ่ายตรงข้ามปิดเครือข่าย หรือแม้แต่สัญญาณดาวเทียม เธอจะต้องใช้เวลาในการถอดรหัสมากขึ้น