บังคับให้ไปชนบท? ภรรยาทหารนักวิจัยขนของบ้านแกจนเกลี้ยง

ตอนที่ 3258 ลู่ติ้งหยวน: ถ้าพังแล้วจะทำยังไง? เซี่ยหลี: ฉันซ่อมได้นะ!

7 นาที· 1.7K คำ

ลู่ติ้งหยวนเพียงก้าวเข้ามาในห้องทำการ ก็มีทหารหนุ่มเดินเข้ามารายงานต่อกันไม่ขาดสาย พร้อมยื่นคำขอสิ่งของจำเป็นสำหรับช่วงสงคราม

เขาไม่เพียงต้องเขียนใบอนุมัติคำขอ ยังต้องบัญชาลูกน้องจัดสรรและตรวจทานบัญชี บ้างก็ต้องประสานงานกับผู้เกี่ยวข้องในเรื่องของที่ขาดแคลน เพื่อให้โรงงานอุตสาหกรรมทหารที่เกี่ยวข้องเร่งเพิ่มกำลังผลิตโดยเร็ว

ทั้งคนยุ่งจนขาเตะท้ายทอย หมุนตัววุ่นวายไม่หยุดรับมือทุกความต้องการจากสมรภูมิ ความหนักหนาของงานไม่เบากว่าทหารที่ลงสมรภูมิจริงเลย

เพิ่งเข้าห้องทำการได้ไม่ถึง 20 นาที เขาก็ถูกภรรยาของตัวเองเรียกตัวออกไปอีกแล้ว

ทั้งคู่มีความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดเกินคนธรรมดามานานแล้ว

ทันทีที่รายงานคำขอถูกส่งเข้าสถาบันวิจัย ลู่ติ้งหยวนก็ก้าวยาว ๆ มายังห้องทำการของเซี่ยหลีในทันที

ตัวยังแผ่อาณัติฆ่าฟันและความเด็ดขาดจากการจัดสรรก่อนหน้า ทั้งตัวอยู่ในสภาพทำงานเต็มขีดสุด

พอเข้ามาในห้องทำการ เขาไม่พูดจาเยิ่นเย้ออะไรเลย สายตาตกลงที่สุนัขกลไกที่วางอยู่พื้น ซึ่งดูทรุดโทรมรุ่งริ่งอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่รู้สึกฉงนหรือประหลาดใจกับสุนัขกลไกที่เรียบง่ายเหลือเกินจนใช้คำว่ารุ่มร่ามบรรยายได้แม้แต่น้อย

เปิดปากถามเซี่ยหลีตรง ๆ ว่า "นี่คือสุนัขกลไกที่จะส่งขึ้นสมรภูมิหรือ? หน้าที่คืออะไร ใช้งานอย่างไรเป็นขั้นตอน?

กรณีผลิตเป็นจำนวนมาก มีข้อควรระวังอะไรไหม ถ้าทำแบบร่างภาพประกอบออกมาหนึ่งชุดจะดีที่สุด จะได้ให้ฝั่งโรงงานผลิตตามได้ทันที"

ไม่มีแม้แต่คำเหลวประเด็นสักคำ ทุกอย่างล้วนเป็นความเป็นกันเองทางราชการที่เกิดจากการรู้จักเซี่ยหลีในฐานะคนคนหนึ่งเป็นทุนเดิม

ถ้าเป็นคนอื่น แค่การแกะสายไฟรุ่มร่ามของภรรยาเขา รวมถึงชิ้นส่วนรูปร่างประหลาดภายในที่ขัดขึ้นมาด้วยตะไบเล็กหรือเครื่องมือก็ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะแกะออกมาได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป