บังคับให้ไปชนบท? ภรรยาทหารนักวิจัยขนของบ้านแกจนเกลี้ยง

ตอนที่ 3564 บังคับให้ฉันลงชนบท? เมื่อภรรยาทหารนักวิจัยขนของบ้านเจ้าจนหมด

7 นาที· 1.5K คำ

ชายหน้าแผลเป็นใช้อีกมือหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋า ดูผิวสัมผัสแล้วไม่ต่างจากกระดาษทิชชูสีชมพูแม้แต่นิดเดียว แล้วใช้ขาแว่นด้านที่ติดกับเลนส์ขีดเขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างประณีต

เขาชัดเจนว่ากำลังทำเครื่องหมายตัวอักษรลงไป แต่บนทิชชูสีชมพูกลับไม่ปรากฏร่องรอยใด ๆ เลย ราวกับไม่มีอะไรถูกเขียนลงไปเลยสักนิด

เมื่อเขียนเสร็จทั้งหมด เขาขี้มูกกระดาษนั้นยับเป็นก้อนแล้วยัดลงไปในก้อนขี้นั้น ใช้ขาแว่นจัดการให้เรียบร้อย มั่นใจว่ามองจากด้านนอกจะมองไม่เห็นกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ด้านใน

จึงหยิบทิชชูพร้อมกับขี้นั้นอย่างระมัดระวังโยนลงสุขภัณฑ์แบบนั่งยอง ๆ แล้วกดปุ่มชักโครก

ในบัดดล ระบบระบายน้ำที่ดีทำให้ของสกปรกหายวับไปทันที

สุขภัณฑ์ในรถไฟตู้สีเขียวยุคนั้นล้วนเป็นแบบระบายตรง ก้นห้องน้ำเชื่อมตรงกับราง พอกดปุ่มชักโครกหรือเหยียบบันได สิ่งขับถ่ายจะถูกพาไปกับน้ำแล้วตกลงสู่สองข้างรางที่พุ่งไปด้วยความเร็วสูง

ความเร็วรถไฟมักเกิน 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง กระแสลมความเร็วสูงจะฉีกและบดสิ่งขับถ่ายที่ปล่อยออกมาให้แตกเป็นเม็ดเล็ก ๆ หรือฝอยหมอกในพริบตา แล้วโปรยกระจายลงบนฐานรางรถไฟ

แต่สิ่งที่ชายหน้าแผลเป็นชักโครกลงไปกลับไม่ได้ถูกบดเป็นเม็ดเล็กหรือฝอยหมอกจนหมดเหมือนของปกติ กระดาษสีชมพูบางส่วนยังไม่ถูกบดแตกสลาย ยังคงสภาพขาดรุ่งริ่งตกค้างอยู่บนราง ดูเหมือนเพียงแผ่นกระดาษธรรมดาที่ยังไม่ย่อสลายทั้งหมด ช่างไร้ความสำคัญเสียจนมองข้ามได้ง่าย ๆ

ราว 10 นาทีต่อมา คนกวาดขยะคนหนึ่งผิวคล้ำเต็มหน้าด้วยริ้วรอย สวมเสื้อผ้าเก่าซี้ด หอบกระเป๋าผ้าใบใบใหญ่บนหลัง ถือไม้กวาดและกระบะขยะ เดินโยเยไปตามทิศรางเพื่อกวาดขยะรอบ ๆ ทางรถไฟ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป