นักวิจัยหลิวคิดในใจ ต่อให้ฉันไม่รู้ก็เถอะว่า ยาเป็นของกินเล่นไม่ได้ กินมั่วเดี๋ยวตายคาที่!
ถ้ารู้จริงฉันไม่มาขอตรวจสอบตั้งแต่วันแรกแล้ว!
"นี่ก็อยากให้เธอช่วยลองดูไง ลองให้เร็วๆ เลย!"
เธอปักใจจะช่วยเซี่ยหลีส่งยาตัวนี้ไปตรวจที่แผนกเภสัช ให้พวกเขาศึกษากันให้ละเอียด ถ้าสุดท้ายไม่ได้เรื่องจริงๆ ก็คงต้องเปลี่ยนเป็นวิตามินซีให้ทั้งหมด
ยังไงสีก็ใกล้เคียงกันอยู่แล้ว คนท้องกินแล้วก็ดีต่อร่างกาย
อาจารย์เฒ่าเห็นเธอยืนกรานขนาดนั้น ก็เริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง
นักวิจัยหลิวเป็นคนสุขุมเยือกเย็น ถ้าใจไม่มั่นจริงคงไม่ฝืนมาขอให้เขาตรวจให้แน่ๆ
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วผงกศีรษะเบาๆ พร้อมกับชี้คางไปทางเด็กนักเรียนข้างกาย
"เสี่ยวลวี่ เธอตรวจให้หน่อย"
เสี่ยวลวี่เป็นทั้งลูกศิษย์และผู้ช่วยของอาจารย์เฒ่า ปีนี้ก็เพิ่งจะสามสิบต้นๆ
เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก่อนหน้านี้แล้ว พลางรับของจากมือนักวิจัยหลิวไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอาไปตรวจ
แล้วก็ยิ้มแหยๆ คลายบรรยากาศ "แบบนี้ก็ดีสิ พอดีเมียผมก็ท้องพอดี"
"ถ้ายาของนักวิจัยหลิวตัวนี้กันลูกพิการกับโลหิตจางในคนท้องได้จริง ผมคงต้องขอถามหน่อยละว่าไปซื้อที่ไหนมา จะได้ไปหามาให้เมียผมกินบ้าง"
นักวิจัยหลิว: ...
บอกตามตรงแล้วเธออาจไม่เชื่อ ยาตัวนี้เป็นฝีมือเสี่ยวเซี่ยจากห้องฟิสิกส์ ไปผสมเอาไว้ในห้องแล็บเคมีของพวกเราต่างหาก
ถ้าพูดออกไป กลัวว่าเขาจะไม่กล้าเอาให้เมียกินเลย
กรดโฟลิกที่เซี่ยหลีผลิตขึ้นถูกเอาไปวิเคราะห์ แม้เครื่องมือการแพทย์ในตอนนี้จะยังไม่ทันสมัย แต่การตรวจหลายอย่างก็ยังทำได้ ผลออกมาเร็วมาก
อาจารย์เฒ่าถือรายงานที่เพิ่งออกมาใหม่ตั้งกองหนึ่ง แล้วก็จมเข้าสู่ห้วงความคิด