คนอื่นๆ ที่ได้ยินคำพูดของยายแก่ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย หรือไม่ก็ครุ่นคิด ว่าวิธีการสอนแบบนี้จะใช้กับตัวเองได้หรือไม่
ไป๋จ์อี๋เห็นว่าเซี่ยหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็รู้ทันทีว่าแผนนี้คงจะนำไปปฏิบัติจริงในฝั่งเซี่ยหลีได้ยาก
เขาพยักหน้าให้ทุกคน แล้วพูดตามขึ้นว่า "สภาพแวดล้อมการสอนของผมค่อนข้างผ่อนคลาย สาเหตุหลักก็คือตอนนี้ตำราเรียนในสาขาคอมพิวเตอร์ของหัวเซี่ยยังมีไม่มากนัก พื้นฐานของนักเรียนก็ยังค่อนข้างอ่อนแอ การจะเสริมรากฐานให้แน่นปึก และไล่ตามระดับความรู้ของนักเรียนต่างชาติให้ทันโดยเร็ว ก็ต้องอาศัยความพยายามของพวกเขาเอง
โดยทั่วไปแล้วผมจะให้พวกเขาอ่านหนังสือ ให้รายชื่อหนังสือหนึ่งชุด แล้วส่งพวกเขาเข้าห้องสมุด อ่านเล่มแล้วเล่มเล่า สามเดือนทั้งอ่านผ่านๆ และอ่านละเอียด รวมกันแล้วอย่างน้อยก็ต้องอ่านหนังสือมากกว่าหนึ่งพันเล่ม
ถ้าผมหาหนังสือและเอกสารต่างประเทศได้บ้าง ก็จะให้พวกเขายืมไปอ่าน เพื่อให้พวกเขาขยายความรู้"
ตัวเขาเองก็เป็นคนที่กลับมาจากการศึกษาต่างประเทศ ตอนนั้นเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในสาขาคอมพิวเตอร์ ที่อเมริกาเปิดรับชาวหัวเซี่ยให้เข้าเรียนได้
และเป็นเพราะได้เห็นความแตกต่างของคุณภาพการสอน คุณภาพของนักเรียน รวมถึงเอกสารอ้างอิงที่ต่างกันระหว่างสองประเทศ จึงยิ่งทำให้เขารู้ชัดเจนว่าช่องว่างระหว่างสองประเทศนั้นใหญ่แค่ไหน
ตอนนี้นักเรียนหัวเซี่ย สิ่งที่ลึกซึ้งและทันสมัยที่สุดยังไม่ต้องพูดถึง สิ่งที่ต้องสัมผัสตอนนี้คือความรู้พื้นฐานที่หลั่งไหลเข้ามาจากทุกทิศทาง
สายตาของเขามองไปที่เซี่ยหลี ไม่มีความคิดที่จะหวงวิชา น้ำเสียงจริงใจและพูดต่อไปว่า "และหน้าที่ของผมคือบอกทิศทางให้นักเรียน ชี้ให้เห็นว่าป่าไหนคุ้มค่าจะเข้าไปขุดค้น และให้พวกเขาคิดอย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่การวางแผนเป้าหมายและสรุปผลลัพธ์ให้พวกเขา แล้วปิดกั้นขอบเขตความคิดของพวกเขา"