เซี่ยหลีกล้าสาบานได้เลยว่า ครั้งแรกที่เห็นลูกชายของตัวเองแสดงสีหน้าชัดเจนถึงเพียงนี้
บนใบหน้าที่ปกติดูจริงจังเฉยเมยราวกับผู้บังคับบัญชาที่ลงพื้นที่ตรวจราชการ ไม่ต่างจากลู่ติ้งหยวนเลยสักนิด ตอนนี้เขียนคำว่า "คุณแม่ คุณแม่ไม่เอาชีวิตแล้วเหรอ!?" ไว้อย่างชัดเจนเลยทีเดียว
เซี่ยหลีค่อย ๆ รู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ในใจเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
ลูกชายของเธอ... ดูเหมือนจะผิดปกติจริง ๆ นะ...
ถ้าเป็นแรงกายที่แข็งแกร่งแต่กำเนิดจริง ๆ แล้วถ้าเป็นพันธุกรรมที่ได้รับต่อจากเธอล่ะ จะไม่มีอะไรผิดปกติจริงเหรอ?
พลังของเธอนั้นมาจากไวรัสวันโลกาวินาศ ช่วงแรกของโลกาวินาศ มีทั้งคนที่แบกไวรัสไหวจนกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ และคนที่แบกไม่ไหว พรึบเดียวก็กลายเป็นผีดิบ คนธรรมดาที่กลายเป็นผีดิบในช่วงท้ายก็มีเหมือนกัน
ลูกชายเธอจะไม่ได้กลายเป็นผีดิบสักวันหนึ่งใช่ไหมเนี่ย?
ในใจของเซี่ยหลีทั้งแปลงใจทั้งตื่นตระหนกจนขาสั่น แต่กลัวลูกชายจะกลัวไปด้วย จึงไม่แสดงออกมาแม้แต่น้อย สีหน้ายังคงเหมือนเดิมทุกประการ ราวกับเป็นคุณแม่ที่พึ่งพาได้มากที่สุดในโลก
"ไม่เป็นไร บีบดูสิ ความทนทานของคุณแม่มากกว่าที่เธอคิดอีก"
พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปหาถ้วยกระเบื้องเคลือบบนพื้นที่เพิ่งถูกลูกชายเหวี่ยง โดนหัวของเฉินหวังฟาดเข้าอีกรอบ จนรูปร่างบิดเบี้ยวน่าสงสาร
เพียงใช้แรงเล็กน้อย ถ้วยกระเบื้องเคลือบที่แต่เดิมเป็นถ้วยกลวงก็กลายเป็นม้วนผ้าขนหนูแน่นเป็นก้อนเนื้อเดียว แถมขอบวัสดุแตกหัก โลหะเป็นปลายแหลมแทงออกมาทุกทิศ
ลูกแมวน้ำน้อย: !!!
ดวงตาของลูกแมวน้ำน้อยค่อย ๆ เบิกกว้าง แววตาสว่างวาบขึ้นทันที เขาหันหัวกลับอย่างรวดเร็ว มองไปที่คุณแม่อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ได้พบเพื่อนร่วมสายพันธุ์ พร้อมคำทึ่งที่ว่า "คุณแม่ ที่แท้คุณแม่เป็นแบบนี้นี่เอง!"