เซี่ยหลีถูกคำตอบที่ผู้อำนวยการเซี่ยพูดราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญนั้นแถมใส่มาจนรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาทันที
กระทั่งรู้สึกว่าที่เขาพูดแบบนั้นมันก็ดูเหมือนจะมีสักหน่อยเหมือนกัน
แต่ไม่ว่ายังไงเรื่องย้ายกลับก็ต้องย้ายกลับ ไม่ใช่แค่เพราะต้องดูแลรักษาโรคให้พ่อ แม้พ่อจะไม่ได้ป่วย เธอก็ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในซอกเขาห่างไกลแบบนี้ ทำงานหนักเหมือนวัวควายของพวกคนป่าต่อไปอีก
มีเงินก้อนโตในมือขนาดนั้น จะทำอะไรไม่ได้ กินเที่ยวเล่นสนุกมันไม่ฟินกว่าหรอกเหรอ ทำไมต้องฝืนตัวเองไปหางานทำ
ตอนแรกเธอต้องลำบากเพียงไหนกว่าจะจบยุควันสิ้นโลกและได้ใช้ชีวิตแบบเกษียณสบาย ๆ กัน ไม่ได้ทำเพื่อย้อนมาอยู่ยุคทศวรรษที่ 60 แล้วกลับมาทำงานเหมือนวัวควาย กลายเป็นลูกจ้างที่สวรรค์เลือกให้ต้องทำงานตลอดชีพหรอกนะ
เซี่ยหลีรีบหลอกล่อต่อทันที: "คุณคิดแบบนี้ไม่ได้นะ!
ฉันคนเดียวทำงานได้เท่าไหร่ แต่ถ้าฉันสอนนักเรียน 1,000 คนล่ะ เขาจะทำงานได้มากแค่ไหน?
อีกอย่าง ฉันเป็นคนธรรมดาที่เกิดแล้วก็เติบโตตามธรรมชาติ อายุขัยมีจำกัด วันที่ฉันตาย ประเทศหัวเซี่ยจะหยุดพัฒนาได้เหรอ?