เซี่ยหลีเดินไปใกล้ห้องวิจัยที่ 2 ก็ได้ยินเสียงพวกข้าราชการรุ่นเก๋า ในห้องวิจัยที่ 2 กำลังโวยวายไม่หยุดเหมือนกับคนอื่นๆ
กลุ่มคนที่มีมารยาทดีขนาดนั้น ต่อให้โกรธแค่ไหนก็ด่าออกมาได้แค่ "พวกคนชั่ว" "ความอัปยศของโลก" ซึ่งเป็นคำด่าที่ค่อนข้างสุภาพ ฟังแล้วไม่เจ็บไม่คันเท่าไหร่
เซี่ยหลีโผล่หัวเข้าไปในห้องวิจัยที่ 2 ด้วยความสงสัย สายตามองสำรวจใบหน้าที่โกรธเคืองของผู้คน แล้วยิ้มถามว่า "ใครเป็นคนไม่กลัวตายกล้าทำให้ปู่ย่าตายาย ลุงป้าน้าอาในห้องวิจัยที่ 2 ของเรา ที่อารมณ์ดีขนาดนี้ โกรธเป็นอย่างนี้ได้นะ?"
เซี่ยหลีเองก็อายุน้อย สวย และนิสัยก็ตรงไปตรงมาไม่ยอกย้อน เป็นคนประเภทที่ผู้ใหญ่พวกนี้ชอบพอใจอยู่เสมอ
ทุกคนได้ยินเสียงของเซี่ยหลี สายตาก็หันไปทางเธอทั้งหมด
แม้สีหน้าจะยังเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เสียงกลับอ่อนลงไปหลายส่วน
มีคนเรียกทันทีว่า "เสี่ยวเซี่ยมานี่เอง? รีบเข้ามาสิ
ป้าหวังของเธอทำซี่โครงหมูตุ๋นน้ำตาลไว้ เผื่อเธอไว้ชามหนึ่งด้วย รีบมาชิมดูสิ"