ลู่ติ้งหยวนลุกขึ้นไปเปิดประตู เซี่ยหลีกับนากทะเลน้อยนั่งนิ่งไม่ขยับ มีเพียงเซี่ยหลีที่คอเอียงไปทางเล็กน้อยมองไปทางประตู ใบหน้าไม่ได้แสดงความอยากรู้อยากเห็นแบบที่เคยมีกับเรื่องซุบซิบ แต่เป็นเพียงแค่ชำเลืองมองเท่านั้น
ลู่ติ้งหยวนเดินไปที่ประตูบ้านแล้วเปิดออก เห็นทหารหนุ่มในเครื่องแบบทหารคนหนึ่งถือตะกร้าเดินอยู่ เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าต้องเป็นอะไรบางอย่าง
ทหารหนุ่มเห็นลู่ติ้งหยวนออกมา ก็ยิ้มจนเห็นฟันขาวเป็นแถว ดวงตาที่เป็นประกายยิ้มจนแทบเป็นพระจันทร์เสี้ยว ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่สดใสและอบอุ่นเข้ากับยุคสมัยนี้เป็นอย่างดี
เขายกตะกร้าหวายที่ถืออยู่สองมือส่งให้ลู่ติ้งหยวน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและมีชีวิตชีวา “หัวหน้าแผนกลู่ครับ นี่ของขึ้นชื่อจากบ้านเรา ขนมน้ำตาลทรายแดงเหนียวหนึบ อร่อยมากเลยครับ! คุณกับวิศวกรเซี่ยและเด็กน้อยลองชิมดูได้เลย ชอบก็บอกผมได้ ผมให้แม่ทำให้ใหม่อีก!”
ลู่ติ้งหยวนรู้สึกจนใจ สีหน้าจริงจังมองทหารหนุ่มที่มาหน้าตาเป็นมิตรเพื่อเอาของมาฝาก น้ำเสียงแข็งทื่อเหมือนเช่นเคย “ยุคแบบนี้ใครจะรวยกันก็ไม่ใช่ ชาวบ้านสะสมของไว้สักหน่อยก็ไม่ง่าย ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมงาน เป็นพี่น้องที่ไว้ใจกันได้
มีอะไรก็พูดตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องส่งของพวกนี้มา เอากลับไปให้คนที่บ้านกินเถอะ
หรือถ้ามีอะไรก็บอกผมตรง ๆ คนในแผนกพวกคุณไม่ต้องอ้อมค้อมแบบนี้”
ไม่ใช่ว่าเขาใจดำเกินไป แต่คนในครอบครัวทหารเดียวกันเอาของมาฝาก เขาก็ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด ปฏิเสธเด็ดขาด
แท้จริงแล้วก็เพราะบ่ายนี้มีคนเอาของพื้นบ้านมาฝากที่บ้านมากเกินไปจริง ๆ คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนที่ห้าสิบหกแล้ว
ครัวในบ้านแทบจะวางของไม่ไหวแล้ว ปฏิเสธก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เขาวางของแล้วก็จากไป เขาก็ทำได้แค่นำเข้าไปในบ้าน เพราะปล่อยไว้หน้าประตูก็ไม่ได้