“ได้เวลาแล้ว”
ลู่ติ้งหยวนที่นั่งอยู่ในรถ จ้องนาฬิกาข้อมือของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ มือกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเข็มนาฬิกาเดินเกินเวลาที่ประเมินไว้ 10 วินาที เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางปากถ้ำ แล้วพูดเสียงเรียบด้วยร่างกายที่ตึงเครียด
ทุกคนในรถโล่งอกเมื่อได้ยินประโยคนั้น
เซี่ยหลีเอี้ยนคอมองไปทางปากถ้ำ เห็นว่าไม่มีระเบิดเกิดขึ้นจริง ๆ จึงหายใจโล่งอกตลอดทั้งคืนออกมาอย่างหมดแรง
นางคลายมือที่กอดแขนลู่ติ้งหยวนออก ยืดสีหน้า แล้วฟาดแขนลู่ติ้งหยวนอย่างแรง
“เพี๊ยะ——!”
“ตูม——!!!”
เสียงที่เซี่ยหลีฟาดแขนลู่ติ้งหยวนและเสียงระเบิดดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน พื้นดินสั่นสะเทือน รถก็สั่นตาม
ทุกคนในรถ: !!!!???? ไม่ใช่นะ ผู้บัญชาการกองพล เครื่องจุดระเบิดอยู่บนตัวหัวหน้าลู่ แล้วคุณไปฟาดมันเข้าล่ะสิ!?
เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนที่อ่านความคิดทุกคนออก: …
เซี่ยหลีคิดในใจ สมแล้วที่นอกจากรีโมตแล้วยังมีวิธีจุดระเบิดแบบอื่นอีก
นางรีบตั้งสีหน้าจริงจัง จับแขนลู่ติ้งหยวนกับเชือกที่พันรอบตัวเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อทุกมัดในตัวตื่นตัว พร้อมจะพาทุกคนหนีทันทีถ้าแรงระเบิดกระเพื่อมมาถึงพวกเขา
ที่ถ้ำ
เสียงระเบิดดังก้องมาจากในถ้ำ ตามด้วยยอดเขาที่เคยสูงตระหง่านพังทลายลงมาทันที
“ครืนนนน!” ภูเขาพังทลายราวกับแตกสลาย ก้อนหินใหญ่เล็กทลายลงมา ก่อเป็นซากปรักหักพังอย่างรวดเร็ว