คำพูดจีบเล่นที่พูดออกมาเฉียบคมแบบไม่ทันตั้งตัวของเซี่ยหลี ทำให้ผู้บังคับกองพันไป๋ถึงกับหมดอารมณ์จะพูดอะไรเลยทีเดียว
ผู้บังคับกองพันไป๋ยกมือขึ้นชี้ไปที่เซี่ยหลีกลางอากาศ ใบหน้าของเขาสลับไปมาระหว่างเขียวกับขาว เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อยู่นานกว่าจะพูดอะไรออกมาได้สักคำ
เมื่อไหร่ประเทศถึงจะสงบลงได้สักที?
นักวิจัยก็ควรให้ฝ่ายนักวิจัยด้วยกันจัดการกันเอง ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ให้หาเสี่ยวลู่เจอเร็วๆ เจ้าคนนี่เขาเลี้ยงไว้ต่อไปไม่ไหวแล้ว!
สุดท้ายเขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ รู้ดีว่าเซี่ยหลีฟังอะไรไม่เข้าหู การณ์นี้ก็ทำได้เพียงปล่อยผ่านไป
เขายกมือขึ้นโบกปัด แล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าเธอไม่เต็มใจจะไปกับฉัน อยากอยู่เพื่อหาเสี่ยวลู่
ฉันไม่บังคับเธอหรอก จะยกกองกำลังของผิงอิงจวิ้นให้เธอจัดการ เธอรีบหาตัวคนให้เจอในเร็ววัน แล้วรีบกลับมาหาฉันให้ได้!”
พูดจบ สายตาของเขาก็จริงจังมากมองไปที่เซี่ยหลี
“ขอบอกเธออีกครั้ง อย่ามั่วเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเด็ดขาด และไม่ต้องไปเปิดศึกกับกองทัพอเมริกาแบบมั่วซั่วด้วย!”