ผู้อำนวยการเซี่ยถูกคำพูดของซีหลีกักปากจนพูดไม่ออก
จริงอยู่ เมื่อมีคุณปู่ลู่ผู้เปรียบดังพระพุทธรูปองค์ใหญ่ตั้งอยู่ที่นั่น ไม่มีใครกล้าทำอะไรคนตระกูลลู่โดยไม่คิดหน้า โดยเฉพาะตอนที่เซี่ยหลีกับคณะกลับมาถึงเมืองหลวง ซึ่งอยู่ใต้ตาคุณปู่ลู่โดยตรง
แม้ผลประโยชน์จะใหญ่โตแค่ไหน คนเหล่านั้นก็ยังกลัวว่าคุณปู่หลุ่ย ผู้มีอิทธิพลและเคยมีลูกน้องนายทหารเป็นถึงขุนนางผู้ใหญ่ในปัจจุบัน จะปล่อยให้พวกเขาเสียเปรียบโดยไม่มีทางโต้แย้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ซีหลีก็เป็นคนที่ห้ามล้อเล่นอยู่แล้ว ต่อให้ใครมาเจอก็ไม่มีสักคนที่รอดออกไปได้อย่างไม่เสียหาย
ผู้อำนวยการเซี่ยถอนหายใจยาว ไม่แม้แต่จะแตะเรื่องที่เซี่ยหลีกินเงินเปล่าเลย แค่พูดว่า "ฉันจะพยายามช่วยขอให้ ถ้าจริง ๆ ไม่ได้จริง ค่อยคิดหาทางอื่นกัน"
ซีหลีไม่ชอบฟังคำพูดแบบ 'ใจเย็น ๆ อดทนไว้ก่อน' เหยียดปากเล็กน้อย ยักไหล่ แล้วพูดแบบไม่สนใจว่าใครจะคิดอย่างไร: "ของฉันเอง ฉันใช้ไม่ได้ แล้วคนอื่นก็ห้ามคิดจะใช้"
ประโยคเดียวออกมา ความหมายขู่ก็ล้นเต็มประโยค
ผู้อำนวยการเซี่ย: …
ผู้อำนวยการเซี่ยพูดอะไรไม่ได้อีก ซีหลีจึงถูกผู้อำนวยการเซี่ยเชิญออกจากห้องทำการไปอีกครั้ง อย่างสุภาพแต่ไร้ความรู้สึก