คำพูดของเซี่ยหลีดังออกไป สายตาของทุกคนที่อยู่ในที่นี้ก็เบนไปตั้งเป้าที่ลู่ติ้งหยวนพร้อมกันทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ
ใครจะไปคิดว่ารองผู้บัญชาการกองพลลู่คิ้วหนาตาโต ดูภายนอกเหมือนคนซื่อตรงสุดๆ มีความสามารถ เรื่องอะไรก็พึ่งพาตัวเองได้อย่างนี้ ตอนจีบแฟนกลับกระเป๋าแฉะถึงขั้นต้องให้คุณปู่ออกเงินให้
กระทั่งเซี่ยเจี้ยนกั๋วที่หันไปมองลูกเขย สีหน้าก็กลายเป็นแปลกๆ ออก
ลู่ติ้งหยวน: ...
ลู่ติ้งหยวนทบทวนตัวเองซ้ายขวาอย่างลึกซึ้ง: สองวันนี้ไม่ได้ทำให้เมียขุ่นเคืองหรอกนะ? ทำไมไฟโมโหถึงพุ่งเข้าหาเขาหมดเลย?
เซี่ยหลีเห็นลู่ติ้งหยวนยืนนิ่งไร้ความรู้สึก ยอมให้คนอื่นจ้องมองตามอำเภอใจ แต่จริงๆ หนังศีรษะคงชาไปแล้ว ยืนแกล้งตั้งสติอยู่อย่างงั้น เธอขบริมฝีปากเบาๆ ถึงได้ฝืนไม่หัวเราะออกมา
อืม เยี่ยม ความหม่นหมองตลอดทางที่กลับมาหายไปแล้ว
ฮาฮาฮาฮาฮาฮา!!!!!
ความรู้สึกผิดชิ้นสุดท้ายในฐานะภรรยาของเซี่ยหลี ทำให้เธอยกมือแช๊ะนิ้วหนึ่งครั้ง ดึงความสนใจของคนอื่นกลับมา แม้สีหน้าบนใบหน้าจะชัดเจนว่าสดใสขึ้นมากกว่าเดิม
"เหตุผลก็คือแบบนี้แหละ ตอนนี้ทุกคนอยู่ในสถานการณ์แบบไหนในใจก็รู้กันอยู่แล้ว ก็อย่าไปเปิดใจสุดหัวใจให้พวกนั้นมากนัก
มีของตัวเองดีกว่าพึ่งของคนอื่น
พูดให้ฟังไม่ค่อยไพเราะหน่อยก็คือ ยังไม่พูดถึงว่าตอนนี้พวกเขาโจมตีหัวเซี่ยหรือเปล่า แค่การลอบสังหารเธอครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายทุกเรื่องก็ถูกปลดปล่อยผ่านไปเบาๆ ด้วยเหตุผลระดับนานาชาตินานัปการ หรือไม่ก็เหตุผลภายในประเทศของเรา